Naar bed, naar bed, zei Duimelot

‘Ik ga alvast naar boven met Trevor.’ “Is goed schat, ik kom zo.” Een soortgelijk gesprek kun je bij ons thuis vaker horen in de avond. Ik kondig aan met wie ik in bed ga liggen, Manlief belooft dat hij ook zo komt. Als hij dan boven komt, treft hij me bijvoorbeeld aan met Trevor, die me vertelt over de apartheid in Zuid-Afrika. Of met Ken, die me vertelt over de bouw van een kathedraal in Engeland in de Middeleeuwen. Of met Saskia, die een heel eng en spannend verhaal vertelt.

Echtgenoot heeft er geen bezwaar tegen. Soms vertel ik hem iets over wat ik net gelezen heb, of raad hem aan een bepaald boek óók te gaan lezen. Wie ik ook meeneem naar boven, hij weet dat ik het snoepje van de week na verloop van tijd opzij leg en in zijn armen in slaap val. Want dat is liefde.

reading-in-bed

Bij de wilde beesten af

Sinds ik vorige week een muis aantrof in mijn washok op zolder, zit bij mij de schrik er in. Iedere keer als ik nu naar boven ga, doe ik heel omzichtig de deuren open en met een spiedende blik kijk ik rond. Gelukkig heb ik na die laatste ontmoeting geen ongenode gasten meer gezien.

Nu zul je misschien denken: wat maak jij je druk om muizen, je hebt ratten als huisdier. Tja, een kattenliefhebber die ineens een poema op de stoel voor de open haard aantreft of een hondenliefhebber die zich in huis met een wolf geconfronteerd ziet, zullen ook zo hun bedenkingen hebben, ondanks hun liefde voor hun dier. Een gedomesticeerd dier is toch een heel ander verhaal dan een wild dier.

Giraf in je huis

Giraffen aan de ontbijttafel; in dit hotel in Kenia is het dagelijkse kost

Dus een wilde muis en een tamme rat komen uit twee verschillende werelden. En natuurlijk zijn onze ratten ook niet te vergelijken met de ratten die je buiten of in het riool aantreft. Deze tamme ratten zijn speciaal gefokt, om te houden als huisdieren, van kleins af aan gewend aan de mens. Slimme en schone dieren, intelligent ook. Zo kun je ze van alles leren en zijn die van ons zindelijk. Ze gaan op een rattenbak, kleine versie van een kattenbak (hoewel ze dat alleen tijdens het spelen buiten de kooi doen, in de kooi maken gaan ze er wat makkelijker mee om).

Enfin, ik hoop van harte dat de twee werelden vanaf heden weer gescheiden blijven, muizen buiten en ratten, althans de schmoopies die wij hebben, mogen binnen.

Deze mannen zijn niet uitgerukt om een huiskat te vangen. Ze waren op zoek naar een poema

Deze mannen zijn niet uitgerukt om een huiskat te vangen. Ze waren op zoek naar een poema

Sifon schoonmaken

Het is de dag voor Kerstmis, ik heb alles in huis & onder controle, dus wat doe je op zo’n vrije zaterdag? Juist, je gaat de sifon in de badkamer schoonmaken!

In alle vroegte stond Manlief in de badkamer met een ontstopper te ploppen, het gorgelde dat het een lieve lust was. Het water van de wasbak liep niet goed door en er kwam de nodige troep naar boven. Hij moest echter dringend naar zijn werk, maar kondigde aan; ‘vanmiddag haal ik die sifon wel uit elkaar’.

Ach, dacht ik, da’s toch sneu, hij moet alle dagen rondom de Kerst werken en dan nog het werk in de kerk… wat is er nou leuker dan als je op kerstavond uit je werk komt met het vooruitzicht dat er een rotklus op je ligt te wachten, verrast te worden door je vrouw die het zelf al heeft gedaan. Want zo moeilijk kan het niet wezen, toch?

En inderdaad, op internet staan verschillende stappenplannen van loodgieters en doe-het-zelvers waarin aan de leek wordt uitgelegd hoe je een sifon schoonmaakt.

Dit kwam uit de sifon, alsmede een wattenstaafje. Dat kan niet de bedoeling zijn

Dit kwam uit de sifon, alsmede een wattenstaafje. Dat kan niet de bedoeling zijn

Ik ben van mening dat (ook) een vrouw een aantal dingen in en om het huis zelf zou moeten kunnen of bereid zijn het te leren. Olie peilen en bijvullen, ruitenwisservloeistof in het juiste gat weten te mikken, misschien wat behangen en schilderen hier en daar, de radiatoren bijvullen en ja, ook een sifon schoonmaken zou je eens moeten doen. Natuurlijk zijn er genoeg klussen die je aan de vakman/vrouw moet overlaten, maar de kleine dingen kun je proberen.

Dus goedgemutst begon ik aan de voorbereidingen. Oude lappen, huishoudhandschoenen, een oude (tanden)borstel, emmers en schoonmaakmiddel. En mijn smartphone met het stappenplan van de loodgieter onder handbereik.

Enige observaties en opmerkingen van de leek: er blijkt van alles uit elkaar gehaald te kunnen worden. Ik had geen schroevendraaier klaargelegd, doe dat vooral wél, want daarmee kon ik het putje losmaken van wat eronder zat en ook daar eens goed huishouden. Een waterpomptang is ook geen overbodige luxe voor het geval de schroefstukken waarmee de sifon vastzit erg strak zitten (ik kon ze gelukkig met de hand wegdraaien).

Losse onderdelen: let in hemelsnaam op dat je onthoud waar de rubber ringen vandaan komen, raak deze niet kwijt en monteer ze weer op dezelfde plek. Anders krijg je “lekkaasie”. (nu willen jullie natuurlijk weten doe dit avontuur voor mij is afgelopen….. waterdicht na afloop of niet?)

Een oude tandenborstel: zo’n sifon kan in verschillende delen uit elkaar gehaald worden, maar ook na het uit elkaar halen kom je er met een afwaskwast amper in. Dus gebruik daarvoor een oude tandenborstel.

Effe lekker soppen

Effe lekker soppen

Ook onmisbaar: koffie! Want als je de eerste smerigheid hebt opgeruimd, leg je de onderdelen nog even te weken in een sopje. Neem dan de tijd voor een kop koffie, al was het alleen al om de geur even op te snuiven (want geloof me, wat er uit zo’n sifon komt, ruikt niet bepaald naar luchtverfrisser).

Om de feestvreugde te verhogen heb ik tijdens het proces wat foto’s gemaakt, de meest smerige plaats ik helemaal onder aan het artikel. Als je geen prijs op stelt op viezigheid, raad ik je aan niet helemaal door te scrollen….

Enfin, het is me allemaal gelukt. Na het in elkaar zetten heb ik de wasbak vol water gezet en daarna in 1x leeg laten lopen. Goede test, want er bleek toch wat water langs te sijpelen. Bleek dat één van de ringen niet helemaal op zijn plaats zat, maar nadat ik hem verplaatst had (0,0001 mm natuurlijk) bleef de boel wel droog. Voor de zekerheid heb ik op het plankje onder de sifon een keukenpapiertje gelegd, als dat eind van de dag nog droog is, heb ik het goed gedaan.

Voor degenen die het graag een keer zelf willen proberen; deze uitleg komt van de site van Eteb loodgieter.

Stap 1: Afvoer reinigen
De eerste stap in het schoonmaken van de zwanenhals is het reinigen van de afvoer. Dit klinkt wellicht als een overbodige stap, maar het is zeker van belang. Wanneer het water al in uw wastafel blijft staan, moet u eerst het putje schoonmaken door haren en vuil uit het rooster te verwijderen, en met een punttang de resten die iets dieper zitten weg te halen. Het reinigen van uw afvoerputje is soms al genoeg om de verstopping te verhelpen.

Stap 2: Sifon verwijderen
Als de verstopping na het schoonmaken van het putje niet is opgelost, is de tweede stap het verwijderen van de sifon. Hiervoor moet u de schroeven waarmee de sifon is vastgemaakt tegen de klok in draaien. Dit is over het algemeen met de hand te doen, maar als ze erg straks zitten kunt u hiervoor het beste een waterpomptang gebruiken. Let wel: doe eerst een doek om de schroeven, hiermee voorkomt u beschadigingen. Zet dan een emmer onder de afvoer en haal de sifon los. Denk hierbij erom dat u alle onderdelen goed bij elkaar houdt, zoals rubberen ringen en schroefdopjes. Zo voorkomt u problemen na het reinigen.

Stap 3: Sifon schoonmaken
De derde stap is het daadwerkelijke schoonmaken van de sifon. Dit doet u eenvoudig door de onderdelen in een emmer water met allesreiniger te plaatsen. Om de sifon helemaal goed te reinigen kunt u daarna met een oude afwasborstel de vet- en etensresten makkelijk verwijderen. Het goed schoonmaken van de randen is daarnaast belangrijk. Zo bent u voor een zo lang mogelijke tijd van de verstopping af.

Stap 4: Monteren
Als het reinigen van de sifon gebeurd is, moet deze weer in elkaar gezet worden. Vergeet hierbij geen onderdelen zoals de ringen, deze voorkomen namelijk lekkage. Om zeker te weten dat het schoonmaken van de zwanenhals de verstopping heeft verholpen, moet u de afvoer nog testen. Laat daarom water door de afvoer lopen, en vul de wastafel geheel met water alvorens het te laten afvoeren. Wanneer dit allemaal goed werkt, is het schoonmaken gelukt. Let nog wel even op of er geen lekkage ontstaat.

Mocht dit allemaal niet geholpen hebben, schakel dan een loodgieter in.

Lekker sappige plaatjes:

In een emmer spoelde ik de sifon zo goed mogelijk schoon, met dit resultaat

In een emmer spoelde ik de sifon zo goed mogelijk schoon, met dit resultaat

Ehmmmm, ja..... hebben we echt een onderschrift nodig?

Ehmmmm, ja….. hebben we echt een onderschrift nodig?

 

Moord in het dorpshuis, nee de pastorie, nee het verpleeghuis

Ik lees graag en dan vooral detectives, thrillers, politieromans, historische detectives en wat dies meer zij. Als er maar wat uitgezocht en opgespoord moet worden. En het liefst moet er ook recht gedaan worden aan het eind, ik houd van ‘rechtvaardigheid’. Zuster Fidelma, Mma. Ramotswe, Hercule Poirot, De Cock (met c-o-c-k), Willem Lootsman, Anne Kramer, Damyaen Roosvelt, Miss Marple, ze zijn allemaal graag geziene gasten hier. Of het verhaal nu in Amsterdam speelt, op het Engelse platteland, in Ierland, in Botswana of in het fictieve plaatsje Duynhaeven, ik ga graag mee op reis.

Een kruik venijn van Marian de Haan

Een kruik venijn van Marian de Haan

En als ik dan weer zo’n heerlijk boek lees, verzucht ik bij mezelf: als ik toch eens zo kon schrijven. Wat zou me dat leuk lijken.

Een verhaal te verzinnen over (bijvoorbeeld) een dode vrouw die wordt gevonden in het dorpshuis. Nee, in het verpleeghuis, of nee, toch maar in de pastorie. Een vrijwilligster die even op de pastorie moet zijn om iets op te halen, vindt tot haar schrik het lichaam van de matrone van de vrijwilligers. Wat is er gebeurd, wie heeft het gedaan?

Tijdens het onderzoek blijkt al snel dat de lieve oudere dame die zo smadelijk de dood vond, niet zomaar iemand was. De rechercheur van dienst (ik moet nog bedenken of dat een man dan wel een vrouw is) komt erachter dat zij geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken. Sterker nog, zij was eigenlijk een bitch, die met ijzeren hand het parochiebestuur en alle andere vrijwilligers onder de knoet probeert te houden.

Niets is wat het lijkt in deze parochie. De pastorie wordt niet meer bewoond, maar is al sinds jaar en dag in gebruik voor vrijwilligersdoeleinden. De beveiliging is naatje pet, de camera die in de gang hangt, blijkt een nep-exemplaar te zijn, om inbrekers af te schrikken, maar hij filmt dus niets. Er zijn tientallen sleutels in omloop bij evenzovele vrijwilligers. Iedereen kan dus in en uit lopen. En doet dat ook.

De rechercheur zit met zijn (of haar) handen in het haar, want wat speelt hier allemaal? Gelukkig is de slimme vrijwilligster die het lijk gevonden heeft bereid om mee te denken en zich er tegenaan te bemoeien. Zij heeft kennis van binnenuit en kan zich makkelijk onder de andere vrijwilligers (en wellicht verdachten?) begeven.

Interieur kerk

Interieur kerk

Waarom moest mevrouw De Munnik dood? Wat wist zij? Heeft ze de penningmeester met zijn hand in de kas betrapt? Heeft ze gezien dat de organist en een dame van de bloemenclub (beiden gehuwd met iemand anders uiteraard) een amoureuze ontmoeting hadden in de sacristie? Heeft ze de voorzitter gechanteerd tot het hem teveel werd? Komt het uit haar persoonlijke omgeving maar is ze opzettelijk in de pastorie vermoord, om de aandacht af te leiden van haar eigen gezin? Heeft haar verleden haar dan toch eindelijk ingehaald? Of is ze het slachtoffer van verwisseling, heeft zij de giftige cake opgegeten die eigenlijk voor de pastoor bestemd was? Het blijkt al snel dat niemand mevrouw de Munnik echt aardig vond, maar is dat een motief voor moord?

Agatha Christie

Agatha Christie

Kortom, er valt heel wat uit te zoeken. Het zou me heerlijk lijken om er een leesbaar en coherent verhaal van te maken. Maar ik vrees dat dat er niet inzit. Dus ik fantaseer en mijmer maar wat over mijn spannende boek, dat er nooit zal komen.

Namen en plaatsen zijn vol-ko-men fictief, dat begrijpen jullie wel 😉

Als feit en fictie door elkaar gaan lopen

Even had ik de indruk dat het boek waarin ik gisteren zat te lezen, verder speelde in het nieuws van vanmorgen. “Leden arrestatieteam zwaargewond door explosie” en “Ooggetuige explosie: ‘Er was minutenlang paniek'”. En dit alles, dames en heren, vond plaats in Spaarndam, een dorp waar ik in mijn jongere jaren gewoond heb.

Beelden uit de media 14 december 2016

Beelden uit de media 14 december 2016

Ik lees momenteel het boek ‘De IRT-infiltrant’ van Joop van Riessen*. De boeken van deze voormalig hoofdcommissaris van politie in Amsterdam zijn wat mij betreft echte Nederlandse politiethrillers. Herkenbaar vanwege de locaties en vanwege het geschetste politieke en maatschappelijke klimaat. Vlot geschreven, door iemand die het wereldje van politie en justitie van binnenuit kent. Van Riessen gaat de heftige kanten van het politiewerk niet uit de weg.

Een aantal van zijn boeken spelen zich af in en rond Spaarndam. Gisteren nog las ik in ‘De IRT-Infiltrant’ over een spannende inval in een huisje aan de dijk, waar twee criminelen naar toe gestuurd zijn om iemand te vermoorden. En Anne Kramer, de chef Zware Criminaliteit die de hoofdrol speelt in de serie boeken, probeert dit te voorkomen.

Joop van Riessen De IRT-infiltrant

Joop van Riessen – De IRT-infiltrant

De afschuwelijke actualiteit, waarbij twee zwaargewonden vielen, leek even op een vervolg van het boek. Voor de laatste updates hiervan verwijs ik naar de verschillende nieuwssites.

Nog even over Van Riessen: hij put in zijn boeken uit zijn eigen ervaring. Zo voert het plot van ‘Paniek op de Haarlemmerdijk’ terug op een van zijn eerste zaken (’74), die zeer veel indruk op de toen nog jonge Van Riessen maakte. Door zijn ervaring is het een goed beschreven en geloofwaardig verhaal geworden.

Als je geïnteresseerd bent geraakt heb ik nog wel een tip: lees de boeken in chronologische volgorde. In de latere boeken wordt teruggegrepen op eerdere gebeurtenissen en soms wordt de plot van een eerder boek vrijgegeven.

De boeken over Anne Kramer zijn in deze volgorde uitgegeven:
Vergelding (2009)
Fatale herkenning (2010)
De bonusmaffia (2011)
De eerste dode (2012)
Paniek op de Haarlemmerdijk (2013)
Gijzeling in de Jordaan (2014)
De IRT-Infiltrant (2015)
Moord op de Tramhalte (2016)

 

* Joop van Riessen was van 1965 tot 2004 werkzaam bij de Amsterdamse politie.

Daarna is hij als algemeen adviseur verbonden geweest aan het COT Instituut voor Veiligheids- en Crisismanagement te Den Haag.

Vanaf 2008 leidt hij zijn eigen onderneming: Joop van Riessen, Communicatie & Advies.

Van Riessen, die in zijn loopbaan ruime ervaring met verschillende media heeft opgedaan, is een veel gevraagd spreker over het onderwerp: leiderschap. Ook verzorgt hij lezingen over zijn oude vakgebied: politie en veiligheid. Daarbij brengt hij op kritische en heldere wijze het veiligheidsvraagstuk van dit land voor het voetlicht.

Van Riessen leidt congressen als dagvoorzitter en geeft trainingen en adviezen aan directies. Schrijft boeken en columns en is regelmatig te zien in verschillende tv programma’s.

NB (waarom er nog geen films zijn gemaakt gebaseerd op zijn boeken, is me een raadsel. Ik adviseer de eventueel geïnteresseerde regisseur wel minstens anderhalf tot twee uur uit te trekken, een aflevering van drie kwartier zou geen recht doen aan zijn verhaal)

Lopen maar

Een stukje lopen is goed voor je. Niet dat het altijd even makkelijk is om voldoende te bewegen, er zijn genoeg belemmerende factoren. Zelf probeer ik ook elke dag een stuk te lopen. En ik word hierbij aangemoedigd door een heerlijk stukje techniek; de activity tracker.

Je zou het apparaat ernstig tekort doen wanneer je het woord activity tracker naar het Nederlands vertaalt als ‘stappenteller’. Mijn armbandje doet namelijk veel meer: hij houdt mijn bewegingsactiviteit bij (weet zelfs of ik fiets of loop), hij kan afstanden bijhouden, aantal gelopen stappen, hoeveel verdiepingen dat ik beklommen heb, hij meet mijn hartslag en kijkt hoelang en hoe (on)rustig ik geslapen heb. Ik sta met hem op en ga met hem naar bed. Letterlijk.

Bij de polsband hoort natuurlijk een kekke app. Want zeg nu zelf, wat wordt er tegenwoordig nog geleverd zonder bijbehorende software? In het dashboard van de app krijg je het overzicht: hoeveel je gelopen hebt, hoeveel calorieën je daarmee verbrand hebt, aantal gelopen kilometers en nog veel meer.

Zomaar een zaterdag

Zomaar een zaterdag (niet het hele dashboard kon worden afgebeeld, een aantal metingen ontbreken op dit plaatje)

Het motivatiesysteem dat gebruikt wordt, is afgekeken van de lagere school: als je je werk goed gedaan had, werd je beloond met een stempel of een plaatje in je schrift. Dat plaatje kon een stickertje met afbeelding zijn of een glimmende ster bijvoorbeeld. Het werkt hetzelfde; heb je voldoende (dat wil zeggen 8 uur) geslapen, dan verschijnt er bij het slaapsymbool een groene ster in je dashboard. Zodra je 10.000 stappen hebt gemaakt wordt het wandelsymbool groen en ter verhoging van de feestvreugde begint je armband te trillen. Het bijhouden van de doelen werkt met kleuren; een balkje dat langzaam groeit en eerst geel, vervolgens oranje en uiteindelijk groen kleurt. En daarbij dus soms ook nog een sterretje of lachend gezichtje.

Verder kun je ook nog ‘extra mooie’ plaatjes verdienen, de badges. Voor 20.000 stappen op één dag krijg je de ‘High Tops’ badge.  Heb je een allover totaal van 1.184 kilometers gelopen, dan krijg je de Italy badge. (want blijkbaar meet Italië van boord tot hak 1.184 kilometer). Heb je op 1 dag 75 (!!) verdiepingen beklommen dan krijg je het zogenaamde Ferris Wheel (reuzenrad). Voor een totaal van 4.000 verdiepingen krijg je de ‘747’ badge (inderdaad, genoemd naar de Boeing 747, die vliegt blijkbaar 4.000 verdiepingen hoog).

De 747 badge

De 747 badge

Op het moment dat ik dit schrijf heb ik volgens het apparaat sinds de aanschaf twee miljoen negenenzeventigduizend achthonderd achtennegentig stappen gezet. Je, u leest het goed: 2.079.898. Ik bedoel maar. Dat had ik zonder armband niet geweten.

Over zo’n uitgebreid sieraad is nog veel meer te vertellen, dus wie weet ~~wordt vervolgd?~~

Seinfeld

Ah,  Seinfeld! De ‘show about nothing’ die wekelijks velen aan de buis gekluisterd hield. Gedateerd inmiddels,  maar nog steeds zijn houdbaarheidsdatum niet gepasseerd. Het is een van de weinige series die ik (volledig!) op dvd heb. Als je ziek bent is er maar één remedie; zakdoekjes, kippensoep en Seinfeld. Die zakdoekjes zijn nl.  ook handig als je niet verkouden bent,  want grote kans dat je tranen in je ogen krijgt van het lachen.

Seinfeld voelt als binnenkijken bij vrienden. Neuroten,  met hun eigen tics en eigenaardigheden. Ze hebben allemaal wel wat,  net als wij zelf allemaal wel wat hebben. Je hoeft je niet te schamen voor je eigen zwakheden,  zij hebben die net zo goed.

Het is een sterke formule, als je een serie over niets weet neer te zetten,  waar kijkers nog regelmatig op terugvallen. Mij schieten op de meest onmogelijke momenten scènes uit Seinfeld te binnen. Ik heb zo mijn eigen binnenpretjes dankzij het archief in mijn hoofd.

Vandaag een kleine clip uit de serie,  waarin George zich afvraagt ‘who are the Dutch?’