Seinfeld

Ah,  Seinfeld! De ‘show about nothing’ die wekelijks velen aan de buis gekluisterd hield. Gedateerd inmiddels,  maar nog steeds zijn houdbaarheidsdatum niet gepasseerd. Het is een van de weinige series die ik (volledig!) op dvd heb. Als je ziek bent is er maar één remedie; zakdoekjes, kippensoep en Seinfeld. Die zakdoekjes zijn nl.  ook handig als je niet verkouden bent,  want grote kans dat je tranen in je ogen krijgt van het lachen.

Seinfeld voelt als binnenkijken bij vrienden. Neuroten,  met hun eigen tics en eigenaardigheden. Ze hebben allemaal wel wat,  net als wij zelf allemaal wel wat hebben. Je hoeft je niet te schamen voor je eigen zwakheden,  zij hebben die net zo goed.

Het is een sterke formule, als je een serie over niets weet neer te zetten,  waar kijkers nog regelmatig op terugvallen. Mij schieten op de meest onmogelijke momenten scènes uit Seinfeld te binnen. Ik heb zo mijn eigen binnenpretjes dankzij het archief in mijn hoofd.

Vandaag een kleine clip uit de serie,  waarin George zich afvraagt ‘who are the Dutch?’

Going postal

‘Going postal’ is een typisch Amerikaans Engelse uitdrukking. Het betekent zoveel als extreem en oncontroleerbaar gewelddadig worden, zo heftig dat er doden vallen en het vindt meestal plaats op de werkvloer. De naam ontstond na een ernstig geweldsdelict in 1986 op het postkantoor in Edmond, Oklahoma. Een collega doodde 14 medewerkers van het Amerikaanse postbedrijf USPS en 6 anderen gewond raakten. De dader – postbode Patrick Sherill- schoot zichzelf na de schietpartij door het voorhoofd.

De term ‘going postal’ kwam in zwang na meer vergelijkbare incidenten met dodelijke afloop waarbij medewerkers van postbedrijven betrokken waren, zowel  in de USA als Australië. De postbedrijven zelf zijn niet blij met de term, maar het is nu eenmaal opvallend dat er vaak postmedewerkers bij betrokken zijn. Newman, de buurman van Jerry Seinfeld, legt uit waarom :

Gevaarlijke vrouwen

Televisiezender Investigation Discovery zendt dag en nacht programma’s over misdaad uit. Waargebeurde verhalen over criminaliteit; ontvoeringen, verdwijningen, gijzelingen en moord.

Een en ander is overzichtelijk ingedeeld in subcategorieën zoals daar zijn:
Evil Kin – moord en doodslag binnen de familie
Swamp Murders – plaats delict is een moerasgebied
Beauty Queen Murders – slachtoffer deed ooit mee aan een missverkiezing
I (almost) got away with it – de misdaad waar ze nét niet mee wegkwamen
Deadly Women – de titel geeft het al prijs, deze dader(s) zijn allen vrouw.

Dat laatste programma heb ik een tijdje gevolgd. Er worden misdaden uit alle decennia behandeld. Gruwelijke zaken, waarin liefde en jaloezie, macht en onmacht, maar ook al te vaak geld een rol spelen. En soms is iemand ook gewoon volkomen gestoord.

Ik kom op het onderwerp door het artikel over voedselhygiëne dat ik eerder schreef. Regelmatig komen verhalen langs over vrouwen die hun man of kind verloren aan voedselvergiftiging. Wanneer dat dezelfde vrouw voor een tweede keer overkwam, gingen nog niet altijd alarmbelletjes rinkelen, deze vrouw had wel enorme pech. Het duurt soms tot het derde, vierde of vijfde verdachte sterfgeval voordat men eens verder ging kijken. (wat ook niet hielp, is dat sommige vrouwen verhuisden en/of net zo makkelijk van identiteit wisselden alsof ze een schoon kleedje aantrokken)

Steevast bleek de zogenaamde voedselvergiftiging dan veroorzaakt te zijn door een gif. Lichamen werden opgegraven voor nader onderzoek, tenzij het vrolijk weeuwtje uit voorzorg voor een crematie had gekozen. Veel voorkomend blijkt vergiftiging door strychnine, dat in rattengif te vinden is en weliswaar reukloos is, maar heel bitter smaakt. Rattengif was makkelijk verkrijgbaar en stond blijkbaar in veel huishoudens ergens op een plank. Maar er werd door de dames ook gebruik gemaakt van zelfgemaakte mengsels met het gif van planten die zo gezellig in de border stonden te bloeien.

Soms waren vrouwen al voor de derde of vierde keer weduwe, voordat het iemand begon op te vallen. Sommige mannen leden langdurig aan niet te verklaren, maar hevige klachten. Na een poosje in het ziekenhuis ging het soms beter, vooral als de echtgenote in kwestie niet de kans kreeg om haar man met zelfgemaakte hapjes te versterken. Maar dat zul je net zien, hij was nog niet thuis of het ging weer mis, en dan ook goed mis en moest de uitvaartondernemer weer langs komen.

Nannie Doss was een seriemoordenaar, die vier echtgenoten, haar moeder, een schoonmoeder, haar zus en haar kleinzoon ombracht. Blijkbaar stond ze ondanks dat welgemoed in het leven, getuige haar bijnamen Giggling Granny en Jolly Black Widow

Nannie Doss was een seriemoordenaar die vier echtgenoten, haar moeder, schoonmoeder, haar zus en haar kleinzoon ombracht. Blijkbaar stond ze ondanks dat welgemoed in het leven, getuige haar bijnamen Giggling Granny en Jolly Black Widow

Nee, mannen die vinden dat de plaats van de vrouw in de keuken is, moeten zich nog eens goed achter de oren krabben. Misschien kan hij zélf beter voor zijn natje en droogje gaan zorgen.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Vieze doekjes

Als ik de berichtgeving over voedselveiligheid en -hygiëne zo eens de revue laat passeren, dan ben ik best trots op mezelf, dat mijn gezin tot op heden nog gezond en wel is. Griezelige spotjes over groezelige gewoonten met verstrekkende gevolgen wijzen ons erop hoeveel gevaar het voedselbereidingsproces met zich mee kan brengen.

Voedselvergiftiging en voedselinfecties liggen op de loer. Het Voedingscentrum plaatste op abri’s levensgrote posters over ‘de ziekmakers die je niet ziet’. Een schoonmaakproduct maakt de vergelijking tussen een vies doekje en rauwe kip, als je een vies doekje in de keuken hebt liggen, kun je je aanrecht net zo goed met een rauwe kippendij schoonvegen, is de boodschap.

"Je ziet me niet, maar ik ben er wel..."

“Je ziet me niet, maar ik ben er wel…”

Dat het mij de afgelopen 30 jaar gelukt is om mezelf en de mensen voor wie ik kook in leven te houden, is dus geen geringe prestatie. Natuurlijk, er zijn in de loop der jaren weleens ‘vervelende’ reacties na een maaltijd opgetreden, maar die zijn op 1 (nou vooruit, hooguit 2) hand(en) te tellen. Meestal bleek het achteraf lastig te achterhalen waar het nou fout gegaan was. Want A, B en C hadden allemaal van hetzelfde vlees gegeten en alleen A heeft nu last. A en D hebben hetzelfde sausje gegeten, maar D voelt zich kiplekker.  A en C hadden groente 1 en iedereen heeft van groente 2 gegeten, dus daar zal het ook niet in zitten.

Nu zou je nog de verdenking uit kunnen spreken dat het aan de persoonlijke hygiëne van A ligt. Maar juist A vertrouw ik in dat opzicht volkomen, waar ik bij anderen soms weleens denk dat ze wat al te snel klaar zijn met handen wassen. En D was degene die gekookt had, dus als die rauwe tartaar had gesnoept, of aan de messen had gelikt waarmee de rauwe kip gesneden was, dan zou dat ook nog een hoop verklaren. Nee, het bleef meestal een volkomen raadsel waarom we dan één uitvaller hadden.

Kopen - wassen- scheiden - verhitten

Kopen – wassen- scheiden – verhitten -koelen

Veel veiligheidstips kende ik al, dankzij een gedegen opvoeding op dat gebied. Of ik ook altijd braaf alles opvolg laat ik even in het midden. Sommige tips in de campagnes vind ik zo simplistisch ‘omdat mijn moeder dat al zei’. Een soort volkswijsheid waarvan ik altijd dacht dat iedereen die met de paplepel ingegoten kreeg. Maar als dat het geval was, hadden ze die spotjes niet hoeven maken. Dus soms is het gewoon een reminder, soms steek ik er wat van op.

Bewaren

Bewaren