Verdwaald

In een nostalgische bui spitte ik door een stapel muziek uit de jaren ’60. Sommige nummers tenenkrommend zoetsappig, maar ook fijne nummers van Q65 en de (toen nog) Golden Earrings (later werd dat één oorring).

Zo kwam ik terecht bij een nummer van Manfred Mann, Pretty Flamingo. Luisterend naar de tekst vroeg ik me af of ik het wel goed verstond. Zei hij daar nou dat een buurmeisje zo mooi was, dat de jongens haar flamingo noemden? Ik googelde de tekst van het nummer en daar stond inderdaad: “ze loopt zo mooi, net een flamingo”.

Het is een poosje geleden dat ik flamingo’s zag, ik kon me dan ook niet meer voor de geest halen of die flamingo’s nou heel charmant rondstappen. Gelukkig hebben we Youtube en daar lopen ook de nodige flamingo’s rond. Afhankelijk van het soort flamingo, kan dat inderdaad best charmant zijn, sommigen lopen inderdaad heel sierlijk.

Nu kun je op Youtube nog aardig verdwalen en dat is dan ook precies wat er vandaag gebeurde. Hoe de route tot stand kwam weet ik niet meer, maar ik ben onderweg bij de volgende haltes gestopt.

Via een stukje natuurdocumentaire over paringsdansen van flamingo’s kwam ik terecht bij een parodie van flamingo’s die iets met Michael Jackson hebben.

Vervolgens ontmoette ik diverse dansende en zingende papegaaien en ook een marcherende papegaai, waar in sommige gevallen marsmuziek onder was gezet.

Uiteindelijk belandde ik bij de mannen van Monty Python en hun Dead Parrot sketch.  Ja, vraag me niet hoe dat allemaal zo gekomen is, zo gaat dat nu eenmaal op dat wereldwijdeweb.

Moggûh, morrie, jodde mörje, goeiemerges

Pffff, een moeizame start op de ochtend na een vermoeiende nacht. Nee, geen kleine kinderen, huilende baby’s of zieken hier. Ook geen last van verwarde ‘fiburen’. Gewoon mijn eigen hoofd dat soms geen rust kent. Koffie dan maar.

Na een opstartritueel dat onder meer koffie, een warme douche, een ontbijtje en nog meer koffie behelst, is het tijd om wat zinnigs te gaan doen op deze ‘roostervrije’ dag. We leven tenslotte in een van oorsprong calvinistische maatschappij en dat heeft zijn sporen nagelaten, althans, bij mij wel. Er moeten Nuttige Activiteiten worden ontplooid, we gaan niet zomaar op ons gat zitten.

Strijken dan maar. Er hangen nog wat schone doch ongestreken overhemden in het washok. De trap op, zachtjes kloppen aan de deur. Ik weet namelijk niet of zoonlief, die daar slaapt, thuis is of niet. Die heeft een studierooster waar geen touw aan vast te knopen is en daarnaast een baan met wisselende uren. Die kan dus overal uithangen.

Voordat iemand de Kinderbescherming op mijn dak stuurt; Zoonlief slaapt natuurlijk niet IN het washok, we wonen hier niet in Klein Zanikem. Het washok is gelegen áchter zijn slaapkamer, dus ik moet hem wel storen als ik wil wassen. En daarbij kwalificeert hij niet voor de doelgroep van Kinderbescherming, die is hij al jaren ontgroeid.

Ik tref een leeg bed en een lege kamer aan, dus Jongstezoon is ofwel aan het werk, ofwel op school. Hij kan ook vermist zijn, maar daar heb ik nu dan nog geen weet van, op dit moment is zijn afwezigheid volkomen plausibel. En nogmaals, het is geen kind meer.

Een vijftal overhemden kijken mij enigszins verkreukeld aan. ‘Willen jullie gestreken worden?’ vraag ik enthousiast, maar de overhemden zwijgen. Nou ja, wie zwijgt stemt toe, dus hup, mee naar de strijkplank.

strijken

Ik kijk een stuk vrolijker tijdens het strijken

En voordat de derde of vierde feministische golf over mij heen komt razen: Man en Zoon kúnnen strijken, maar ik vind het leuk om te doen. In ruil voor mijn strijkwerk zetten zij de vuilnis buiten en stofzuigen, twee klussen waar ik een hekel aan heb. En de rest van het huishouden is eerlijk verdeeld, dus emancipatoir gezien zit het wel goed hier.

stofzuigen

Zo gaat dat hier dus niet. Wij hebben een modernere stofzuiger, die ik overigens bijna nooit ter hand neem

Tussendoor een kort bezoekje van Oudstezoon en zijn Vriendin. Zoonlief gaat met zijn ‘studievrinden’ een weekend weg en er moet een slaapzak geregeld worden. Als (voormalig?) kampeerders hebben we die in huis. Oja, mam, heb jij tafeltennisbatjes? Heel toevallig (maar niet heus) hebben we die ook.  Die liggen in de kelder te verstoffen als een herinnering aan de tijd dat de heren nog mee op vakantie gingen. Er staan nog veel meer items op zijn paklijst, en de reis is lang (met openbaar vervoer in ieder geval) dus ze gaan snel weer verder.

De overhemden kijken me lodderig aan. Kom op jongens, even meewerken, daarna voel je je een stuk beter. En inderdaad, nadat ze de hete stoom op hun rug gevoeld hebben, zien de overhemden de toekomst weer een stuk vrolijker in. Qua Nuttige & Nodige Zaken vind ik het wel weer genoeg voor vandaag, calvinistisch of niet. Ik ga surfen.

Het laatste hoofdstuk

Zoals veel Nederlanders heb ook ik de nodige verzekeringen. Wij schijnen bekend te staan als ‘(te) goedverzekerd’, na de Zwitsers zijn we het op één na duurst verzekerde volk. Dat u dat even weet.

Een van mijn verzekeringen betreft een uitvaartverzekering. Hoe gaat dat, ooit heb je jezelf verzekerd voor het laatste afscheid, bent daarmee lid van een club geworden en ontvangt een clubblad met interessante weetjes over uitvaarten en wat dies meer zij. Ik lees dat met belangstelling, ik ben geïnteresseerd in het hoe & wat na mijn verscheiden. Wat er na de dood met mijn ziel gebeurt, daar heb ik al de nodige voorlichting over gehad, in die reglementen schijnt ook weinig te veranderen. Wat er met mijn levenloze lichaam allemaal kan en mag, dat kan in de loop der jaren wijzigen door aangepaste wetgeving. Ik vind het goed om daarvan op de hoogte gehouden te worden.

Ongetwijfeld heb ik, als lid van de club, ook ooit een “eigen persoonlijke omgeving” aangemaakt. Waar je vroeger een formulier invulde om aan te geven wat je wensen waren, gebeurt dat nu allemaal online. Ik was al half vergeten dat ik het account had, maar werd daar onlangs aan herinnerd door de club die mijn lichaam na mijn dood zal afvoeren & wegwerken.

Ik kreeg een mailbericht, dat de online omgeving gaat verhuizen en dat ik me even op mijn account diende te melden, want zou ik dat niet doen, dan kwam mijn oude account te vervallen. Hoeveel tijd ik eerder in het maken van dat account gestoken had, dat wist ik niet meer, maar het zou zonde zijn als dat voor niets was geweest, dus ik logde in.

Het begon allemaal eenvoudig; of ik misschien nog gegevens diende aan te vullen, miste er wellicht een telefoonnummer? Nadat ik mijn gegevens had aangevuld (er miste inderdaad een telefoonnummer) had het systeem nog wel wat aanvullende vragen. Wilde ik misschien ‘mijn wensen’ inzien? Nu wist ik niet precies meer wat ik daar had ingevuld, dus ja, dat wilde ik wel.

Helaas bleek, dat ik nog helemaal niets had ingevuld omtrent mijn wensen, althans niet in dit account. Dus wat doe je dan, je begint eerst maar eens met aan te geven of je begraven, dan wel gecremeerd wenst te worden. Volgende vraag: wie mag uw uitvaart verzorgen? Oké, antwoord ingevuld. Maar vervolgens blijken er nog best veel vragen te zijn, waar je allemaal iets van mag vinden.

Je mag ook zeggen ‘dat laat ik aan mijn nabestaanden over’, maar voor wie graag over zijn eigen graf heen regeert, is dit natuurlijk een uitgelezen kans. Waar wil ik opgebaard worden? Wie mogen er langskomen als ik opgebaard lig en wil ik in een open kist of niet? Advertentie ja/nee, bidprentje/bedankkaartje, wat voor kist, wat voor bloemen? Na een hele lijst aan wensen ‘vóór de uitvaart’, bleken er ook nog een hoofdstuk ‘de dag van de uitvaart’ en ‘na de uitvaart’ te bestaan.

Enfin, ik kwam op stoom en vulde de lijst tot het einde toe in. Er was veel mogelijk. Uitvaart in een witte koets met paarden? Het kan. Uitvaart in een motor met zijspan? Is mogelijk. Een nostalgische bus? Kan ook. Uitvaart in een bakfiets? Ja hoor, wat jij wilt. Het kan allemaal. Het gaat zelfs zover dat ik mijn eigen rouwdrukwerk alvast kan uitkiezen, met bijvoorbeeld een achtergrond van witte rozen, een kruis, een zonsondergang, een kerkraam, vogels in de lucht, een eindeloze weg en ga zo maar door.

Ik ben alleen een beetje bang, dat deze lijst er niet alleen voor mij en mijn nabestaanden is. Ik verwacht elke dag een telefoontje van ‘de club’, waarin mij zal worden verteld dat ik -gezien mijn wensen- eens zou moeten denken aan bijverzekeren. Want tja, een koets met paarden moet ook betaald worden, alsmede de koetsier.

Het geheel had nog een grappig/luguber* staartje (* = afhankelijk van uw gevoel voor humor doorhalen wat niet van toepassing is), je kunt aangeven met wie je je account wilt delen, zodat diegene er ook echt in kan, als je het hoekje om bent. Ik meldde een gegadigde aan en die kreeg vervolgens het volgende mailtje:

Mijn uitvaartwensen alvast op papier

Beste puntje puntje (hier staat de naam van de nabestaande uiteraard),

Niet schrikken, ik ben niet overleden. Toch leek het mij zinvol om eens na te denken over wat ik voor uitvaart ik zou willen. Daarom heb ik een account aangemaakt bij uitvaartorganisatie ‘De Club’. Je hoeft er nu nog niets mee te doen, maar mocht mijn tijd zijn gekomen, dan wil ik graag dat jij iets van mij erft: mijn ‘Club’ account.

En dan dus een verdere uitleg over het account. Maar vooral die eerste zin, lekker pakkend: niet schrikken, ik ben niet overleden…..

U begrijpt al, ik heb er niet veel moeite mee om over het laatste hoofdstuk te praten. Behalve deze wensenlijst heb ik -om het de nabestaanden makkelijk te maken-  ook een overzicht gemaakt van eventuele grafmonumenten, welke mijn goedkeuring wél kunnen wegdragen en (vooral ook) welke níet. Wat ze er uiteindelijk mee doen? Dat kom ik niet meer te weten. Ze zoeken het maar uit ook. Ik kan wel van alles willen, maar uiteindelijk hebben zij de regie. En een pot met geld waar ze het mee moeten doen.

Mocht de verzekering inderdaad wat te karig zijn voor al mijn wensen, dan heb ik wel tips waarop ze kunnen besparen:

Naar bed, naar bed, zei Duimelot

‘Ik ga alvast naar boven met Trevor.’ “Is goed schat, ik kom zo.” Een soortgelijk gesprek kun je bij ons thuis vaker horen in de avond. Ik kondig aan met wie ik in bed ga liggen, Manlief belooft dat hij ook zo komt. Als hij dan boven komt, treft hij me bijvoorbeeld aan met Trevor, die me vertelt over de apartheid in Zuid-Afrika. Of met Ken, die me vertelt over de bouw van een kathedraal in Engeland in de Middeleeuwen. Of met Saskia, die een heel eng en spannend verhaal vertelt.

Echtgenoot heeft er geen bezwaar tegen. Soms vertel ik hem iets over wat ik net gelezen heb, of raad hem aan een bepaald boek óók te gaan lezen. Wie ik ook meeneem naar boven, hij weet dat ik het snoepje van de week na verloop van tijd opzij leg en in zijn armen in slaap val. Want dat is liefde.

reading-in-bed

Bij de wilde beesten af

Sinds ik vorige week een muis aantrof in mijn washok op zolder, zit bij mij de schrik er in. Iedere keer als ik nu naar boven ga, doe ik heel omzichtig de deuren open en met een spiedende blik kijk ik rond. Gelukkig heb ik na die laatste ontmoeting geen ongenode gasten meer gezien.

Nu zul je misschien denken: wat maak jij je druk om muizen, je hebt ratten als huisdier. Tja, een kattenliefhebber die ineens een poema op de stoel voor de open haard aantreft of een hondenliefhebber die zich in huis met een wolf geconfronteerd ziet, zullen ook zo hun bedenkingen hebben, ondanks hun liefde voor hun dier. Een gedomesticeerd dier is toch een heel ander verhaal dan een wild dier.

Giraf in je huis

Giraffen aan de ontbijttafel; in dit hotel in Kenia is het dagelijkse kost

Dus een wilde muis en een tamme rat komen uit twee verschillende werelden. En natuurlijk zijn onze ratten ook niet te vergelijken met de ratten die je buiten of in het riool aantreft. Deze tamme ratten zijn speciaal gefokt, om te houden als huisdieren, van kleins af aan gewend aan de mens. Slimme en schone dieren, intelligent ook. Zo kun je ze van alles leren en zijn die van ons zindelijk. Ze gaan op een rattenbak, kleine versie van een kattenbak (hoewel ze dat alleen tijdens het spelen buiten de kooi doen, in de kooi maken gaan ze er wat makkelijker mee om).

Enfin, ik hoop van harte dat de twee werelden vanaf heden weer gescheiden blijven, muizen buiten en ratten, althans de schmoopies die wij hebben, mogen binnen.

Deze mannen zijn niet uitgerukt om een huiskat te vangen. Ze waren op zoek naar een poema

Deze mannen zijn niet uitgerukt om een huiskat te vangen. Ze waren op zoek naar een poema

Sifon schoonmaken

Het is de dag voor Kerstmis, ik heb alles in huis & onder controle, dus wat doe je op zo’n vrije zaterdag? Juist, je gaat de sifon in de badkamer schoonmaken!

In alle vroegte stond Manlief in de badkamer met een ontstopper te ploppen, het gorgelde dat het een lieve lust was. Het water van de wasbak liep niet goed door en er kwam de nodige troep naar boven. Hij moest echter dringend naar zijn werk, maar kondigde aan; ‘vanmiddag haal ik die sifon wel uit elkaar’.

Ach, dacht ik, da’s toch sneu, hij moet alle dagen rondom de Kerst werken en dan nog het werk in de kerk… wat is er nou leuker dan als je op kerstavond uit je werk komt met het vooruitzicht dat er een rotklus op je ligt te wachten, verrast te worden door je vrouw die het zelf al heeft gedaan. Want zo moeilijk kan het niet wezen, toch?

En inderdaad, op internet staan verschillende stappenplannen van loodgieters en doe-het-zelvers waarin aan de leek wordt uitgelegd hoe je een sifon schoonmaakt.

Dit kwam uit de sifon, alsmede een wattenstaafje. Dat kan niet de bedoeling zijn

Dit kwam uit de sifon, alsmede een wattenstaafje. Dat kan niet de bedoeling zijn

Ik ben van mening dat (ook) een vrouw een aantal dingen in en om het huis zelf zou moeten kunnen of bereid zijn het te leren. Olie peilen en bijvullen, ruitenwisservloeistof in het juiste gat weten te mikken, misschien wat behangen en schilderen hier en daar, de radiatoren bijvullen en ja, ook een sifon schoonmaken zou je eens moeten doen. Natuurlijk zijn er genoeg klussen die je aan de vakman/vrouw moet overlaten, maar de kleine dingen kun je proberen.

Dus goedgemutst begon ik aan de voorbereidingen. Oude lappen, huishoudhandschoenen, een oude (tanden)borstel, emmers en schoonmaakmiddel. En mijn smartphone met het stappenplan van de loodgieter onder handbereik.

Enige observaties en opmerkingen van de leek: er blijkt van alles uit elkaar gehaald te kunnen worden. Ik had geen schroevendraaier klaargelegd, doe dat vooral wél, want daarmee kon ik het putje losmaken van wat eronder zat en ook daar eens goed huishouden. Een waterpomptang is ook geen overbodige luxe voor het geval de schroefstukken waarmee de sifon vastzit erg strak zitten (ik kon ze gelukkig met de hand wegdraaien).

Losse onderdelen: let in hemelsnaam op dat je onthoud waar de rubber ringen vandaan komen, raak deze niet kwijt en monteer ze weer op dezelfde plek. Anders krijg je “lekkaasie”. (nu willen jullie natuurlijk weten doe dit avontuur voor mij is afgelopen….. waterdicht na afloop of niet?)

Een oude tandenborstel: zo’n sifon kan in verschillende delen uit elkaar gehaald worden, maar ook na het uit elkaar halen kom je er met een afwaskwast amper in. Dus gebruik daarvoor een oude tandenborstel.

Effe lekker soppen

Effe lekker soppen

Ook onmisbaar: koffie! Want als je de eerste smerigheid hebt opgeruimd, leg je de onderdelen nog even te weken in een sopje. Neem dan de tijd voor een kop koffie, al was het alleen al om de geur even op te snuiven (want geloof me, wat er uit zo’n sifon komt, ruikt niet bepaald naar luchtverfrisser).

Om de feestvreugde te verhogen heb ik tijdens het proces wat foto’s gemaakt, de meest smerige plaats ik helemaal onder aan het artikel. Als je geen prijs op stelt op viezigheid, raad ik je aan niet helemaal door te scrollen….

Enfin, het is me allemaal gelukt. Na het in elkaar zetten heb ik de wasbak vol water gezet en daarna in 1x leeg laten lopen. Goede test, want er bleek toch wat water langs te sijpelen. Bleek dat één van de ringen niet helemaal op zijn plaats zat, maar nadat ik hem verplaatst had (0,0001 mm natuurlijk) bleef de boel wel droog. Voor de zekerheid heb ik op het plankje onder de sifon een keukenpapiertje gelegd, als dat eind van de dag nog droog is, heb ik het goed gedaan.

Voor degenen die het graag een keer zelf willen proberen; deze uitleg komt van de site van Eteb loodgieter.

Stap 1: Afvoer reinigen
De eerste stap in het schoonmaken van de zwanenhals is het reinigen van de afvoer. Dit klinkt wellicht als een overbodige stap, maar het is zeker van belang. Wanneer het water al in uw wastafel blijft staan, moet u eerst het putje schoonmaken door haren en vuil uit het rooster te verwijderen, en met een punttang de resten die iets dieper zitten weg te halen. Het reinigen van uw afvoerputje is soms al genoeg om de verstopping te verhelpen.

Stap 2: Sifon verwijderen
Als de verstopping na het schoonmaken van het putje niet is opgelost, is de tweede stap het verwijderen van de sifon. Hiervoor moet u de schroeven waarmee de sifon is vastgemaakt tegen de klok in draaien. Dit is over het algemeen met de hand te doen, maar als ze erg straks zitten kunt u hiervoor het beste een waterpomptang gebruiken. Let wel: doe eerst een doek om de schroeven, hiermee voorkomt u beschadigingen. Zet dan een emmer onder de afvoer en haal de sifon los. Denk hierbij erom dat u alle onderdelen goed bij elkaar houdt, zoals rubberen ringen en schroefdopjes. Zo voorkomt u problemen na het reinigen.

Stap 3: Sifon schoonmaken
De derde stap is het daadwerkelijke schoonmaken van de sifon. Dit doet u eenvoudig door de onderdelen in een emmer water met allesreiniger te plaatsen. Om de sifon helemaal goed te reinigen kunt u daarna met een oude afwasborstel de vet- en etensresten makkelijk verwijderen. Het goed schoonmaken van de randen is daarnaast belangrijk. Zo bent u voor een zo lang mogelijke tijd van de verstopping af.

Stap 4: Monteren
Als het reinigen van de sifon gebeurd is, moet deze weer in elkaar gezet worden. Vergeet hierbij geen onderdelen zoals de ringen, deze voorkomen namelijk lekkage. Om zeker te weten dat het schoonmaken van de zwanenhals de verstopping heeft verholpen, moet u de afvoer nog testen. Laat daarom water door de afvoer lopen, en vul de wastafel geheel met water alvorens het te laten afvoeren. Wanneer dit allemaal goed werkt, is het schoonmaken gelukt. Let nog wel even op of er geen lekkage ontstaat.

Mocht dit allemaal niet geholpen hebben, schakel dan een loodgieter in.

Lekker sappige plaatjes:

In een emmer spoelde ik de sifon zo goed mogelijk schoon, met dit resultaat

In een emmer spoelde ik de sifon zo goed mogelijk schoon, met dit resultaat

Ehmmmm, ja..... hebben we echt een onderschrift nodig?

Ehmmmm, ja….. hebben we echt een onderschrift nodig?

 

Moord in het dorpshuis, nee de pastorie, nee het verpleeghuis

Ik lees graag en dan vooral detectives, thrillers, politieromans, historische detectives en wat dies meer zij. Als er maar wat uitgezocht en opgespoord moet worden. En het liefst moet er ook recht gedaan worden aan het eind, ik houd van ‘rechtvaardigheid’. Zuster Fidelma, Mma. Ramotswe, Hercule Poirot, De Cock (met c-o-c-k), Willem Lootsman, Anne Kramer, Damyaen Roosvelt, Miss Marple, ze zijn allemaal graag geziene gasten hier. Of het verhaal nu in Amsterdam speelt, op het Engelse platteland, in Ierland, in Botswana of in het fictieve plaatsje Duynhaeven, ik ga graag mee op reis.

Een kruik venijn van Marian de Haan

Een kruik venijn van Marian de Haan

En als ik dan weer zo’n heerlijk boek lees, verzucht ik bij mezelf: als ik toch eens zo kon schrijven. Wat zou me dat leuk lijken.

Een verhaal te verzinnen over (bijvoorbeeld) een dode vrouw die wordt gevonden in het dorpshuis. Nee, in het verpleeghuis, of nee, toch maar in de pastorie. Een vrijwilligster die even op de pastorie moet zijn om iets op te halen, vindt tot haar schrik het lichaam van de matrone van de vrijwilligers. Wat is er gebeurd, wie heeft het gedaan?

Tijdens het onderzoek blijkt al snel dat de lieve oudere dame die zo smadelijk de dood vond, niet zomaar iemand was. De rechercheur van dienst (ik moet nog bedenken of dat een man dan wel een vrouw is) komt erachter dat zij geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken. Sterker nog, zij was eigenlijk een bitch, die met ijzeren hand het parochiebestuur en alle andere vrijwilligers onder de knoet probeert te houden.

Niets is wat het lijkt in deze parochie. De pastorie wordt niet meer bewoond, maar is al sinds jaar en dag in gebruik voor vrijwilligersdoeleinden. De beveiliging is naatje pet, de camera die in de gang hangt, blijkt een nep-exemplaar te zijn, om inbrekers af te schrikken, maar hij filmt dus niets. Er zijn tientallen sleutels in omloop bij evenzovele vrijwilligers. Iedereen kan dus in en uit lopen. En doet dat ook.

De rechercheur zit met zijn (of haar) handen in het haar, want wat speelt hier allemaal? Gelukkig is de slimme vrijwilligster die het lijk gevonden heeft bereid om mee te denken en zich er tegenaan te bemoeien. Zij heeft kennis van binnenuit en kan zich makkelijk onder de andere vrijwilligers (en wellicht verdachten?) begeven.

Interieur kerk

Interieur kerk

Waarom moest mevrouw De Munnik dood? Wat wist zij? Heeft ze de penningmeester met zijn hand in de kas betrapt? Heeft ze gezien dat de organist en een dame van de bloemenclub (beiden gehuwd met iemand anders uiteraard) een amoureuze ontmoeting hadden in de sacristie? Heeft ze de voorzitter gechanteerd tot het hem teveel werd? Komt het uit haar persoonlijke omgeving maar is ze opzettelijk in de pastorie vermoord, om de aandacht af te leiden van haar eigen gezin? Heeft haar verleden haar dan toch eindelijk ingehaald? Of is ze het slachtoffer van verwisseling, heeft zij de giftige cake opgegeten die eigenlijk voor de pastoor bestemd was? Het blijkt al snel dat niemand mevrouw de Munnik echt aardig vond, maar is dat een motief voor moord?

Agatha Christie

Agatha Christie

Kortom, er valt heel wat uit te zoeken. Het zou me heerlijk lijken om er een leesbaar en coherent verhaal van te maken. Maar ik vrees dat dat er niet inzit. Dus ik fantaseer en mijmer maar wat over mijn spannende boek, dat er nooit zal komen.

Namen en plaatsen zijn vol-ko-men fictief, dat begrijpen jullie wel 😉