Als feit en fictie door elkaar gaan lopen

Even had ik de indruk dat het boek waarin ik gisteren zat te lezen, verder speelde in het nieuws van vanmorgen. “Leden arrestatieteam zwaargewond door explosie” en “Ooggetuige explosie: ‘Er was minutenlang paniek'”. En dit alles, dames en heren, vond plaats in Spaarndam, een dorp waar ik in mijn jongere jaren gewoond heb.

Beelden uit de media 14 december 2016

Beelden uit de media 14 december 2016

Ik lees momenteel het boek ‘De IRT-infiltrant’ van Joop van Riessen*. De boeken van deze voormalig hoofdcommissaris van politie in Amsterdam zijn wat mij betreft echte Nederlandse politiethrillers. Herkenbaar vanwege de locaties en vanwege het geschetste politieke en maatschappelijke klimaat. Vlot geschreven, door iemand die het wereldje van politie en justitie van binnenuit kent. Van Riessen gaat de heftige kanten van het politiewerk niet uit de weg.

Een aantal van zijn boeken spelen zich af in en rond Spaarndam. Gisteren nog las ik in ‘De IRT-Infiltrant’ over een spannende inval in een huisje aan de dijk, waar twee criminelen naar toe gestuurd zijn om iemand te vermoorden. En Anne Kramer, de chef Zware Criminaliteit die de hoofdrol speelt in de serie boeken, probeert dit te voorkomen.

Joop van Riessen De IRT-infiltrant

Joop van Riessen – De IRT-infiltrant

De afschuwelijke actualiteit, waarbij twee zwaargewonden vielen, leek even op een vervolg van het boek. Voor de laatste updates hiervan verwijs ik naar de verschillende nieuwssites.

Nog even over Van Riessen: hij put in zijn boeken uit zijn eigen ervaring. Zo voert het plot van ‘Paniek op de Haarlemmerdijk’ terug op een van zijn eerste zaken (’74), die zeer veel indruk op de toen nog jonge Van Riessen maakte. Door zijn ervaring is het een goed beschreven en geloofwaardig verhaal geworden.

Als je geïnteresseerd bent geraakt heb ik nog wel een tip: lees de boeken in chronologische volgorde. In de latere boeken wordt teruggegrepen op eerdere gebeurtenissen en soms wordt de plot van een eerder boek vrijgegeven.

De boeken over Anne Kramer zijn in deze volgorde uitgegeven:
Vergelding (2009)
Fatale herkenning (2010)
De bonusmaffia (2011)
De eerste dode (2012)
Paniek op de Haarlemmerdijk (2013)
Gijzeling in de Jordaan (2014)
De IRT-Infiltrant (2015)
Moord op de Tramhalte (2016)

 

* Joop van Riessen was van 1965 tot 2004 werkzaam bij de Amsterdamse politie.

Daarna is hij als algemeen adviseur verbonden geweest aan het COT Instituut voor Veiligheids- en Crisismanagement te Den Haag.

Vanaf 2008 leidt hij zijn eigen onderneming: Joop van Riessen, Communicatie & Advies.

Van Riessen, die in zijn loopbaan ruime ervaring met verschillende media heeft opgedaan, is een veel gevraagd spreker over het onderwerp: leiderschap. Ook verzorgt hij lezingen over zijn oude vakgebied: politie en veiligheid. Daarbij brengt hij op kritische en heldere wijze het veiligheidsvraagstuk van dit land voor het voetlicht.

Van Riessen leidt congressen als dagvoorzitter en geeft trainingen en adviezen aan directies. Schrijft boeken en columns en is regelmatig te zien in verschillende tv programma’s.

NB (waarom er nog geen films zijn gemaakt gebaseerd op zijn boeken, is me een raadsel. Ik adviseer de eventueel geïnteresseerde regisseur wel minstens anderhalf tot twee uur uit te trekken, een aflevering van drie kwartier zou geen recht doen aan zijn verhaal)

Lopen maar

Een stukje lopen is goed voor je. Niet dat het altijd even makkelijk is om voldoende te bewegen, er zijn genoeg belemmerende factoren. Zelf probeer ik ook elke dag een stuk te lopen. En ik word hierbij aangemoedigd door een heerlijk stukje techniek; de activity tracker.

Je zou het apparaat ernstig tekort doen wanneer je het woord activity tracker naar het Nederlands vertaalt als ‘stappenteller’. Mijn armbandje doet namelijk veel meer: hij houdt mijn bewegingsactiviteit bij (weet zelfs of ik fiets of loop), hij kan afstanden bijhouden, aantal gelopen stappen, hoeveel verdiepingen dat ik beklommen heb, hij meet mijn hartslag en kijkt hoelang en hoe (on)rustig ik geslapen heb. Ik sta met hem op en ga met hem naar bed. Letterlijk.

Bij de polsband hoort natuurlijk een kekke app. Want zeg nu zelf, wat wordt er tegenwoordig nog geleverd zonder bijbehorende software? In het dashboard van de app krijg je het overzicht: hoeveel je gelopen hebt, hoeveel calorieën je daarmee verbrand hebt, aantal gelopen kilometers en nog veel meer.

Zomaar een zaterdag

Zomaar een zaterdag (niet het hele dashboard kon worden afgebeeld, een aantal metingen ontbreken op dit plaatje)

Het motivatiesysteem dat gebruikt wordt, is afgekeken van de lagere school: als je je werk goed gedaan had, werd je beloond met een stempel of een plaatje in je schrift. Dat plaatje kon een stickertje met afbeelding zijn of een glimmende ster bijvoorbeeld. Het werkt hetzelfde; heb je voldoende (dat wil zeggen 8 uur) geslapen, dan verschijnt er bij het slaapsymbool een groene ster in je dashboard. Zodra je 10.000 stappen hebt gemaakt wordt het wandelsymbool groen en ter verhoging van de feestvreugde begint je armband te trillen. Het bijhouden van de doelen werkt met kleuren; een balkje dat langzaam groeit en eerst geel, vervolgens oranje en uiteindelijk groen kleurt. En daarbij dus soms ook nog een sterretje of lachend gezichtje.

Verder kun je ook nog ‘extra mooie’ plaatjes verdienen, de badges. Voor 20.000 stappen op één dag krijg je de ‘High Tops’ badge.  Heb je een allover totaal van 1.184 kilometers gelopen, dan krijg je de Italy badge. (want blijkbaar meet Italië van boord tot hak 1.184 kilometer). Heb je op 1 dag 75 (!!) verdiepingen beklommen dan krijg je het zogenaamde Ferris Wheel (reuzenrad). Voor een totaal van 4.000 verdiepingen krijg je de ‘747’ badge (inderdaad, genoemd naar de Boeing 747, die vliegt blijkbaar 4.000 verdiepingen hoog).

De 747 badge

De 747 badge

Op het moment dat ik dit schrijf heb ik volgens het apparaat sinds de aanschaf twee miljoen negenenzeventigduizend achthonderd achtennegentig stappen gezet. Je, u leest het goed: 2.079.898. Ik bedoel maar. Dat had ik zonder armband niet geweten.

Over zo’n uitgebreid sieraad is nog veel meer te vertellen, dus wie weet ~~wordt vervolgd?~~

Seinfeld

Ah,  Seinfeld! De ‘show about nothing’ die wekelijks velen aan de buis gekluisterd hield. Gedateerd inmiddels,  maar nog steeds zijn houdbaarheidsdatum niet gepasseerd. Het is een van de weinige series die ik (volledig!) op dvd heb. Als je ziek bent is er maar één remedie; zakdoekjes, kippensoep en Seinfeld. Die zakdoekjes zijn nl.  ook handig als je niet verkouden bent,  want grote kans dat je tranen in je ogen krijgt van het lachen.

Seinfeld voelt als binnenkijken bij vrienden. Neuroten,  met hun eigen tics en eigenaardigheden. Ze hebben allemaal wel wat,  net als wij zelf allemaal wel wat hebben. Je hoeft je niet te schamen voor je eigen zwakheden,  zij hebben die net zo goed.

Het is een sterke formule, als je een serie over niets weet neer te zetten,  waar kijkers nog regelmatig op terugvallen. Mij schieten op de meest onmogelijke momenten scènes uit Seinfeld te binnen. Ik heb zo mijn eigen binnenpretjes dankzij het archief in mijn hoofd.

Vandaag een kleine clip uit de serie,  waarin George zich afvraagt ‘who are the Dutch?’

Going postal

‘Going postal’ is een typisch Amerikaans Engelse uitdrukking. Het betekent zoveel als extreem en oncontroleerbaar gewelddadig worden, zo heftig dat er doden vallen en het vindt meestal plaats op de werkvloer. De naam ontstond na een ernstig geweldsdelict in 1986 op het postkantoor in Edmond, Oklahoma. Een collega doodde 14 medewerkers van het Amerikaanse postbedrijf USPS en 6 anderen gewond raakten. De dader – postbode Patrick Sherill- schoot zichzelf na de schietpartij door het voorhoofd.

De term ‘going postal’ kwam in zwang na meer vergelijkbare incidenten met dodelijke afloop waarbij medewerkers van postbedrijven betrokken waren, zowel  in de USA als Australië. De postbedrijven zelf zijn niet blij met de term, maar het is nu eenmaal opvallend dat er vaak postmedewerkers bij betrokken zijn. Newman, de buurman van Jerry Seinfeld, legt uit waarom :

Gevaarlijke vrouwen

Televisiezender Investigation Discovery zendt dag en nacht programma’s over misdaad uit. Waargebeurde verhalen over criminaliteit; ontvoeringen, verdwijningen, gijzelingen en moord.

Een en ander is overzichtelijk ingedeeld in subcategorieën zoals daar zijn:
Evil Kin – moord en doodslag binnen de familie
Swamp Murders – plaats delict is een moerasgebied
Beauty Queen Murders – slachtoffer deed ooit mee aan een missverkiezing
I (almost) got away with it – de misdaad waar ze nét niet mee wegkwamen
Deadly Women – de titel geeft het al prijs, deze dader(s) zijn allen vrouw.

Dat laatste programma heb ik een tijdje gevolgd. Er worden misdaden uit alle decennia behandeld. Gruwelijke zaken, waarin liefde en jaloezie, macht en onmacht, maar ook al te vaak geld een rol spelen. En soms is iemand ook gewoon volkomen gestoord.

Ik kom op het onderwerp door het artikel over voedselhygiëne dat ik eerder schreef. Regelmatig komen verhalen langs over vrouwen die hun man of kind verloren aan voedselvergiftiging. Wanneer dat dezelfde vrouw voor een tweede keer overkwam, gingen nog niet altijd alarmbelletjes rinkelen, deze vrouw had wel enorme pech. Het duurt soms tot het derde, vierde of vijfde verdachte sterfgeval voordat men eens verder ging kijken. (wat ook niet hielp, is dat sommige vrouwen verhuisden en/of net zo makkelijk van identiteit wisselden alsof ze een schoon kleedje aantrokken)

Steevast bleek de zogenaamde voedselvergiftiging dan veroorzaakt te zijn door een gif. Lichamen werden opgegraven voor nader onderzoek, tenzij het vrolijk weeuwtje uit voorzorg voor een crematie had gekozen. Veel voorkomend blijkt vergiftiging door strychnine, dat in rattengif te vinden is en weliswaar reukloos is, maar heel bitter smaakt. Rattengif was makkelijk verkrijgbaar en stond blijkbaar in veel huishoudens ergens op een plank. Maar er werd door de dames ook gebruik gemaakt van zelfgemaakte mengsels met het gif van planten die zo gezellig in de border stonden te bloeien.

Soms waren vrouwen al voor de derde of vierde keer weduwe, voordat het iemand begon op te vallen. Sommige mannen leden langdurig aan niet te verklaren, maar hevige klachten. Na een poosje in het ziekenhuis ging het soms beter, vooral als de echtgenote in kwestie niet de kans kreeg om haar man met zelfgemaakte hapjes te versterken. Maar dat zul je net zien, hij was nog niet thuis of het ging weer mis, en dan ook goed mis en moest de uitvaartondernemer weer langs komen.

Nannie Doss was een seriemoordenaar, die vier echtgenoten, haar moeder, een schoonmoeder, haar zus en haar kleinzoon ombracht. Blijkbaar stond ze ondanks dat welgemoed in het leven, getuige haar bijnamen Giggling Granny en Jolly Black Widow

Nannie Doss was een seriemoordenaar die vier echtgenoten, haar moeder, schoonmoeder, haar zus en haar kleinzoon ombracht. Blijkbaar stond ze ondanks dat welgemoed in het leven, getuige haar bijnamen Giggling Granny en Jolly Black Widow

Nee, mannen die vinden dat de plaats van de vrouw in de keuken is, moeten zich nog eens goed achter de oren krabben. Misschien kan hij zélf beter voor zijn natje en droogje gaan zorgen.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren