Categorie archief: Van die dingen

Moggûh, morrie, jodde mörje, goeiemerges

Pffff, een moeizame start op de ochtend na een vermoeiende nacht. Nee, geen kleine kinderen, huilende baby’s of zieken hier. Ook geen last van verwarde ‘fiburen’. Gewoon mijn eigen hoofd dat soms geen rust kent. Koffie dan maar.

Na een opstartritueel dat onder meer koffie, een warme douche, een ontbijtje en nog meer koffie behelst, is het tijd om wat zinnigs te gaan doen op deze ‘roostervrije’ dag. We leven tenslotte in een van oorsprong calvinistische maatschappij en dat heeft zijn sporen nagelaten, althans, bij mij wel. Er moeten Nuttige Activiteiten worden ontplooid, we gaan niet zomaar op ons gat zitten.

Strijken dan maar. Er hangen nog wat schone doch ongestreken overhemden in het washok. De trap op, zachtjes kloppen aan de deur. Ik weet namelijk niet of zoonlief, die daar slaapt, thuis is of niet. Die heeft een studierooster waar geen touw aan vast te knopen is en daarnaast een baan met wisselende uren. Die kan dus overal uithangen.

Voordat iemand de Kinderbescherming op mijn dak stuurt; Zoonlief slaapt natuurlijk niet IN het washok, we wonen hier niet in Klein Zanikem. Het washok is gelegen áchter zijn slaapkamer, dus ik moet hem wel storen als ik wil wassen. En daarbij kwalificeert hij niet voor de doelgroep van Kinderbescherming, die is hij al jaren ontgroeid.

Ik tref een leeg bed en een lege kamer aan, dus Jongstezoon is ofwel aan het werk, ofwel op school. Hij kan ook vermist zijn, maar daar heb ik nu dan nog geen weet van, op dit moment is zijn afwezigheid volkomen plausibel. En nogmaals, het is geen kind meer.

Een vijftal overhemden kijken mij enigszins verkreukeld aan. ‘Willen jullie gestreken worden?’ vraag ik enthousiast, maar de overhemden zwijgen. Nou ja, wie zwijgt stemt toe, dus hup, mee naar de strijkplank.

strijken
Ik kijk een stuk vrolijker tijdens het strijken

En voordat de derde of vierde feministische golf over mij heen komt razen: Man en Zoon kúnnen strijken, maar ik vind het leuk om te doen. In ruil voor mijn strijkwerk zetten zij de vuilnis buiten en stofzuigen, twee klussen waar ik een hekel aan heb. En de rest van het huishouden is eerlijk verdeeld, dus emancipatoir gezien zit het wel goed hier.

stofzuigen
Zo gaat dat hier dus niet. Wij hebben een modernere stofzuiger, die ik overigens bijna nooit ter hand neem

Tussendoor een kort bezoekje van Oudstezoon en zijn Vriendin. Zoonlief gaat met zijn ‘studievrinden’ een weekend weg en er moet een slaapzak geregeld worden. Als (voormalig?) kampeerders hebben we die in huis. Oja, mam, heb jij tafeltennisbatjes? Heel toevallig (maar niet heus) hebben we die ook.  Die liggen in de kelder te verstoffen als een herinnering aan de tijd dat de heren nog mee op vakantie gingen. Er staan nog veel meer items op zijn paklijst, en de reis is lang (met openbaar vervoer in ieder geval) dus ze gaan snel weer verder.

De overhemden kijken me lodderig aan. Kom op jongens, even meewerken, daarna voel je je een stuk beter. En inderdaad, nadat ze de hete stoom op hun rug gevoeld hebben, zien de overhemden de toekomst weer een stuk vrolijker in. Qua Nuttige & Nodige Zaken vind ik het wel weer genoeg voor vandaag, calvinistisch of niet. Ik ga surfen.

Advertenties

Het laatste hoofdstuk

Zoals veel Nederlanders heb ook ik de nodige verzekeringen. Wij schijnen bekend te staan als ‘(te) goedverzekerd’, na de Zwitsers zijn we het op één na duurst verzekerde volk. Dat u dat even weet.

Een van mijn verzekeringen betreft een uitvaartverzekering. Hoe gaat dat, ooit heb je jezelf verzekerd voor het laatste afscheid, bent daarmee lid van een club geworden en ontvangt een clubblad met interessante weetjes over uitvaarten en wat dies meer zij. Ik lees dat met belangstelling, ik ben geïnteresseerd in het hoe & wat na mijn verscheiden. Wat er na de dood met mijn ziel gebeurt, daar heb ik al de nodige voorlichting over gehad, in die reglementen schijnt ook weinig te veranderen. Wat er met mijn levenloze lichaam allemaal kan en mag, dat kan in de loop der jaren wijzigen door aangepaste wetgeving. Ik vind het goed om daarvan op de hoogte gehouden te worden.

Ongetwijfeld heb ik, als lid van de club, ook ooit een “eigen persoonlijke omgeving” aangemaakt. Waar je vroeger een formulier invulde om aan te geven wat je wensen waren, gebeurt dat nu allemaal online. Ik was al half vergeten dat ik het account had, maar werd daar onlangs aan herinnerd door de club die mijn lichaam na mijn dood zal afvoeren & wegwerken.

Ik kreeg een mailbericht, dat de online omgeving gaat verhuizen en dat ik me even op mijn account diende te melden, want zou ik dat niet doen, dan kwam mijn oude account te vervallen. Hoeveel tijd ik eerder in het maken van dat account gestoken had, dat wist ik niet meer, maar het zou zonde zijn als dat voor niets was geweest, dus ik logde in.

Het begon allemaal eenvoudig; of ik misschien nog gegevens diende aan te vullen, miste er wellicht een telefoonnummer? Nadat ik mijn gegevens had aangevuld (er miste inderdaad een telefoonnummer) had het systeem nog wel wat aanvullende vragen. Wilde ik misschien ‘mijn wensen’ inzien? Nu wist ik niet precies meer wat ik daar had ingevuld, dus ja, dat wilde ik wel.

Helaas bleek, dat ik nog helemaal niets had ingevuld omtrent mijn wensen, althans niet in dit account. Dus wat doe je dan, je begint eerst maar eens met aan te geven of je begraven, dan wel gecremeerd wenst te worden. Volgende vraag: wie mag uw uitvaart verzorgen? Oké, antwoord ingevuld. Maar vervolgens blijken er nog best veel vragen te zijn, waar je allemaal iets van mag vinden.

Je mag ook zeggen ‘dat laat ik aan mijn nabestaanden over’, maar voor wie graag over zijn eigen graf heen regeert, is dit natuurlijk een uitgelezen kans. Waar wil ik opgebaard worden? Wie mogen er langskomen als ik opgebaard lig en wil ik in een open kist of niet? Advertentie ja/nee, bidprentje/bedankkaartje, wat voor kist, wat voor bloemen? Na een hele lijst aan wensen ‘vóór de uitvaart’, bleken er ook nog een hoofdstuk ‘de dag van de uitvaart’ en ‘na de uitvaart’ te bestaan.

Enfin, ik kwam op stoom en vulde de lijst tot het einde toe in. Er was veel mogelijk. Uitvaart in een witte koets met paarden? Het kan. Uitvaart in een motor met zijspan? Is mogelijk. Een nostalgische bus? Kan ook. Uitvaart in een bakfiets? Ja hoor, wat jij wilt. Het kan allemaal. Het gaat zelfs zover dat ik mijn eigen rouwdrukwerk alvast kan uitkiezen, met bijvoorbeeld een achtergrond van witte rozen, een kruis, een zonsondergang, een kerkraam, vogels in de lucht, een eindeloze weg en ga zo maar door.

Ik ben alleen een beetje bang, dat deze lijst er niet alleen voor mij en mijn nabestaanden is. Ik verwacht elke dag een telefoontje van ‘de club’, waarin mij zal worden verteld dat ik -gezien mijn wensen- eens zou moeten denken aan bijverzekeren. Want tja, een koets met paarden moet ook betaald worden, alsmede de koetsier.

Het geheel had nog een grappig/luguber* staartje (* = afhankelijk van uw gevoel voor humor doorhalen wat niet van toepassing is), je kunt aangeven met wie je je account wilt delen, zodat diegene er ook echt in kan, als je het hoekje om bent. Ik meldde een gegadigde aan en die kreeg vervolgens het volgende mailtje:

Mijn uitvaartwensen alvast op papier

Beste puntje puntje (hier staat de naam van de nabestaande uiteraard),

Niet schrikken, ik ben niet overleden. Toch leek het mij zinvol om eens na te denken over wat ik voor uitvaart ik zou willen. Daarom heb ik een account aangemaakt bij uitvaartorganisatie ‘De Club’. Je hoeft er nu nog niets mee te doen, maar mocht mijn tijd zijn gekomen, dan wil ik graag dat jij iets van mij erft: mijn ‘Club’ account.

En dan dus een verdere uitleg over het account. Maar vooral die eerste zin, lekker pakkend: niet schrikken, ik ben niet overleden…..

U begrijpt al, ik heb er niet veel moeite mee om over het laatste hoofdstuk te praten. Behalve deze wensenlijst heb ik -om het de nabestaanden makkelijk te maken-  ook een overzicht gemaakt van eventuele grafmonumenten, welke mijn goedkeuring wél kunnen wegdragen en (vooral ook) welke níet. Wat ze er uiteindelijk mee doen? Dat kom ik niet meer te weten. Ze zoeken het maar uit ook. Ik kan wel van alles willen, maar uiteindelijk hebben zij de regie. En een pot met geld waar ze het mee moeten doen.

Mocht de verzekering inderdaad wat te karig zijn voor al mijn wensen, dan heb ik wel tips waarop ze kunnen besparen:

Moord in het dorpshuis, nee de pastorie, nee het verpleeghuis

Ik lees graag en dan vooral detectives, thrillers, politieromans, historische detectives en wat dies meer zij. Als er maar wat uitgezocht en opgespoord moet worden. En het liefst moet er ook recht gedaan worden aan het eind, ik houd van ‘rechtvaardigheid’. Zuster Fidelma, Mma. Ramotswe, Hercule Poirot, De Cock (met c-o-c-k), Willem Lootsman, Anne Kramer, Damyaen Roosvelt, Miss Marple, ze zijn allemaal graag geziene gasten hier. Of het verhaal nu in Amsterdam speelt, op het Engelse platteland, in Ierland, in Botswana of in het fictieve plaatsje Duynhaeven, ik ga graag mee op reis.

Een kruik venijn van Marian de Haan
Een kruik venijn van Marian de Haan

En als ik dan weer zo’n heerlijk boek lees, verzucht ik bij mezelf: als ik toch eens zo kon schrijven. Wat zou me dat leuk lijken.

Een verhaal te verzinnen over (bijvoorbeeld) een dode vrouw die wordt gevonden in het dorpshuis. Nee, in het verpleeghuis, of nee, toch maar in de pastorie. Een vrijwilligster die even op de pastorie moet zijn om iets op te halen, vindt tot haar schrik het lichaam van de matrone van de vrijwilligers. Wat is er gebeurd, wie heeft het gedaan?

Tijdens het onderzoek blijkt al snel dat de lieve oudere dame die zo smadelijk de dood vond, niet zomaar iemand was. De rechercheur van dienst (ik moet nog bedenken of dat een man dan wel een vrouw is) komt erachter dat zij geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken. Sterker nog, zij was eigenlijk een bitch, die met ijzeren hand het parochiebestuur en alle andere vrijwilligers onder de knoet probeert te houden.

Niets is wat het lijkt in deze parochie. De pastorie wordt niet meer bewoond, maar is al sinds jaar en dag in gebruik voor vrijwilligersdoeleinden. De beveiliging is naatje pet, de camera die in de gang hangt, blijkt een nep-exemplaar te zijn, om inbrekers af te schrikken, maar hij filmt dus niets. Er zijn tientallen sleutels in omloop bij evenzovele vrijwilligers. Iedereen kan dus in en uit lopen. En doet dat ook.

De rechercheur zit met zijn (of haar) handen in het haar, want wat speelt hier allemaal? Gelukkig is de slimme vrijwilligster die het lijk gevonden heeft bereid om mee te denken en zich er tegenaan te bemoeien. Zij heeft kennis van binnenuit en kan zich makkelijk onder de andere vrijwilligers (en wellicht verdachten?) begeven.

Interieur kerk
Interieur kerk

Waarom moest mevrouw De Munnik dood? Wat wist zij? Heeft ze de penningmeester met zijn hand in de kas betrapt? Heeft ze gezien dat de organist en een dame van de bloemenclub (beiden gehuwd met iemand anders uiteraard) een amoureuze ontmoeting hadden in de sacristie? Heeft ze de voorzitter gechanteerd tot het hem teveel werd? Komt het uit haar persoonlijke omgeving maar is ze opzettelijk in de pastorie vermoord, om de aandacht af te leiden van haar eigen gezin? Heeft haar verleden haar dan toch eindelijk ingehaald? Of is ze het slachtoffer van verwisseling, heeft zij de giftige cake opgegeten die eigenlijk voor de pastoor bestemd was? Het blijkt al snel dat niemand mevrouw de Munnik echt aardig vond, maar is dat een motief voor moord?

Agatha Christie
Agatha Christie

Kortom, er valt heel wat uit te zoeken. Het zou me heerlijk lijken om er een leesbaar en coherent verhaal van te maken. Maar ik vrees dat dat er niet inzit. Dus ik fantaseer en mijmer maar wat over mijn spannende boek, dat er nooit zal komen.

Namen en plaatsen zijn vol-ko-men fictief, dat begrijpen jullie wel 😉

Lopen maar

Een stukje lopen is goed voor je. Niet dat het altijd even makkelijk is om voldoende te bewegen, er zijn genoeg belemmerende factoren. Zelf probeer ik ook elke dag een stuk te lopen. En ik word hierbij aangemoedigd door een heerlijk stukje techniek; de activity tracker.

Je zou het apparaat ernstig tekort doen wanneer je het woord activity tracker naar het Nederlands vertaalt als ‘stappenteller’. Mijn armbandje doet namelijk veel meer: hij houdt mijn bewegingsactiviteit bij (weet zelfs of ik fiets of loop), hij kan afstanden bijhouden, aantal gelopen stappen, hoeveel verdiepingen dat ik beklommen heb, hij meet mijn hartslag en kijkt hoelang en hoe (on)rustig ik geslapen heb. Ik sta met hem op en ga met hem naar bed. Letterlijk.

Bij de polsband hoort natuurlijk een kekke app. Want zeg nu zelf, wat wordt er tegenwoordig nog geleverd zonder bijbehorende software? In het dashboard van de app krijg je het overzicht: hoeveel je gelopen hebt, hoeveel calorieën je daarmee verbrand hebt, aantal gelopen kilometers en nog veel meer.

Zomaar een zaterdag
Zomaar een zaterdag (niet het hele dashboard kon worden afgebeeld, een aantal metingen ontbreken op dit plaatje)

Het motivatiesysteem dat gebruikt wordt, is afgekeken van de lagere school: als je je werk goed gedaan had, werd je beloond met een stempel of een plaatje in je schrift. Dat plaatje kon een stickertje met afbeelding zijn of een glimmende ster bijvoorbeeld. Het werkt hetzelfde; heb je voldoende (dat wil zeggen 8 uur) geslapen, dan verschijnt er bij het slaapsymbool een groene ster in je dashboard. Zodra je 10.000 stappen hebt gemaakt wordt het wandelsymbool groen en ter verhoging van de feestvreugde begint je armband te trillen. Het bijhouden van de doelen werkt met kleuren; een balkje dat langzaam groeit en eerst geel, vervolgens oranje en uiteindelijk groen kleurt. En daarbij dus soms ook nog een sterretje of lachend gezichtje.

Verder kun je ook nog ‘extra mooie’ plaatjes verdienen, de badges. Voor 20.000 stappen op één dag krijg je de ‘High Tops’ badge.  Heb je een allover totaal van 1.184 kilometers gelopen, dan krijg je de Italy badge. (want blijkbaar meet Italië van boord tot hak 1.184 kilometer). Heb je op 1 dag 75 (!!) verdiepingen beklommen dan krijg je het zogenaamde Ferris Wheel (reuzenrad). Voor een totaal van 4.000 verdiepingen krijg je de ‘747’ badge (inderdaad, genoemd naar de Boeing 747, die vliegt blijkbaar 4.000 verdiepingen hoog).

De 747 badge
De 747 badge

Op het moment dat ik dit schrijf heb ik volgens het apparaat sinds de aanschaf twee miljoen negenenzeventigduizend achthonderd achtennegentig stappen gezet. Je, u leest het goed: 2.079.898. Ik bedoel maar. Dat had ik zonder armband niet geweten.

Over zo’n uitgebreid sieraad is nog veel meer te vertellen, dus wie weet ~~wordt vervolgd?~~

Gevaarlijke vrouwen

Televisiezender Investigation Discovery zendt dag en nacht programma’s over misdaad uit. Waargebeurde verhalen over criminaliteit; ontvoeringen, verdwijningen, gijzelingen en moord.

Een en ander is overzichtelijk ingedeeld in subcategorieën zoals daar zijn:
Evil Kin – moord en doodslag binnen de familie
Swamp Murders – plaats delict is een moerasgebied
Beauty Queen Murders – slachtoffer deed ooit mee aan een missverkiezing
I (almost) got away with it – de misdaad waar ze nét niet mee wegkwamen
Deadly Women – de titel geeft het al prijs, deze dader(s) zijn allen vrouw.

Dat laatste programma heb ik een tijdje gevolgd. Er worden misdaden uit alle decennia behandeld. Gruwelijke zaken, waarin liefde en jaloezie, macht en onmacht, maar ook al te vaak geld een rol spelen. En soms is iemand ook gewoon volkomen gestoord.

Ik kom op het onderwerp door het artikel over voedselhygiëne dat ik eerder schreef. Regelmatig komen verhalen langs over vrouwen die hun man of kind verloren aan voedselvergiftiging. Wanneer dat dezelfde vrouw voor een tweede keer overkwam, gingen nog niet altijd alarmbelletjes rinkelen, deze vrouw had wel enorme pech. Het duurt soms tot het derde, vierde of vijfde verdachte sterfgeval voordat men eens verder ging kijken. (wat ook niet hielp, is dat sommige vrouwen verhuisden en/of net zo makkelijk van identiteit wisselden alsof ze een schoon kleedje aantrokken)

Steevast bleek de zogenaamde voedselvergiftiging dan veroorzaakt te zijn door een gif. Lichamen werden opgegraven voor nader onderzoek, tenzij het vrolijk weeuwtje uit voorzorg voor een crematie had gekozen. Veel voorkomend blijkt vergiftiging door strychnine, dat in rattengif te vinden is en weliswaar reukloos is, maar heel bitter smaakt. Rattengif was makkelijk verkrijgbaar en stond blijkbaar in veel huishoudens ergens op een plank. Maar er werd door de dames ook gebruik gemaakt van zelfgemaakte mengsels met het gif van planten die zo gezellig in de border stonden te bloeien.

Soms waren vrouwen al voor de derde of vierde keer weduwe, voordat het iemand begon op te vallen. Sommige mannen leden langdurig aan niet te verklaren, maar hevige klachten. Na een poosje in het ziekenhuis ging het soms beter, vooral als de echtgenote in kwestie niet de kans kreeg om haar man met zelfgemaakte hapjes te versterken. Maar dat zul je net zien, hij was nog niet thuis of het ging weer mis, en dan ook goed mis en moest de uitvaartondernemer weer langs komen.

Nannie Doss was een seriemoordenaar, die vier echtgenoten, haar moeder, een schoonmoeder, haar zus en haar kleinzoon ombracht. Blijkbaar stond ze ondanks dat welgemoed in het leven, getuige haar bijnamen Giggling Granny en Jolly Black Widow
Nannie Doss was een seriemoordenaar die vier echtgenoten, haar moeder, schoonmoeder, haar zus en haar kleinzoon ombracht. Blijkbaar stond ze ondanks dat welgemoed in het leven, getuige haar bijnamen Giggling Granny en Jolly Black Widow

Nee, mannen die vinden dat de plaats van de vrouw in de keuken is, moeten zich nog eens goed achter de oren krabben. Misschien kan hij zélf beter voor zijn natje en droogje gaan zorgen.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Vieze doekjes

Als ik de berichtgeving over voedselveiligheid en -hygiëne zo eens de revue laat passeren, dan ben ik best trots op mezelf, dat mijn gezin tot op heden nog gezond en wel is. Griezelige spotjes over groezelige gewoonten met verstrekkende gevolgen wijzen ons erop hoeveel gevaar het voedselbereidingsproces met zich mee kan brengen.

Voedselvergiftiging en voedselinfecties liggen op de loer. Het Voedingscentrum plaatste op abri’s levensgrote posters over ‘de ziekmakers die je niet ziet’. Een schoonmaakproduct maakt de vergelijking tussen een vies doekje en rauwe kip, als je een vies doekje in de keuken hebt liggen, kun je je aanrecht net zo goed met een rauwe kippendij schoonvegen, is de boodschap.

"Je ziet me niet, maar ik ben er wel..."
“Je ziet me niet, maar ik ben er wel…”

Dat het mij de afgelopen 30 jaar gelukt is om mezelf en de mensen voor wie ik kook in leven te houden, is dus geen geringe prestatie. Natuurlijk, er zijn in de loop der jaren weleens ‘vervelende’ reacties na een maaltijd opgetreden, maar die zijn op 1 (nou vooruit, hooguit 2) hand(en) te tellen. Meestal bleek het achteraf lastig te achterhalen waar het nou fout gegaan was. Want A, B en C hadden allemaal van hetzelfde vlees gegeten en alleen A heeft nu last. A en D hebben hetzelfde sausje gegeten, maar D voelt zich kiplekker.  A en C hadden groente 1 en iedereen heeft van groente 2 gegeten, dus daar zal het ook niet in zitten.

Nu zou je nog de verdenking uit kunnen spreken dat het aan de persoonlijke hygiëne van A ligt. Maar juist A vertrouw ik in dat opzicht volkomen, waar ik bij anderen soms weleens denk dat ze wat al te snel klaar zijn met handen wassen. En D was degene die gekookt had, dus als die rauwe tartaar had gesnoept, of aan de messen had gelikt waarmee de rauwe kip gesneden was, dan zou dat ook nog een hoop verklaren. Nee, het bleef meestal een volkomen raadsel waarom we dan één uitvaller hadden.

Kopen - wassen- scheiden - verhitten
Kopen – wassen- scheiden – verhitten -koelen

Veel veiligheidstips kende ik al, dankzij een gedegen opvoeding op dat gebied. Of ik ook altijd braaf alles opvolg laat ik even in het midden. Sommige tips in de campagnes vind ik zo simplistisch ‘omdat mijn moeder dat al zei’. Een soort volkswijsheid waarvan ik altijd dacht dat iedereen die met de paplepel ingegoten kreeg. Maar als dat het geval was, hadden ze die spotjes niet hoeven maken. Dus soms is het gewoon een reminder, soms steek ik er wat van op.

Bewaren

Bewaren

Fiet fieuw!

Vroeger maakte ik het vaker mee, ik liep op straat en er werd gefloten. Meestal vanaf een steiger of een ladder. Mannen die dichterbij de grond aan het werk waren plaatsten eerder een opmerking, waar ze vast goed over nagedacht hadden en waar zijzelf en hun collega’s erg hard om moesten lachen. Het was decennia geleden, in de tijd dat ik jong, slank en best om aan te zien was, en het hoorde er een beetje bij.

Soms was ik verontwaardigd, wat dacht zo’n kerel wel, om mij te vertellen dat ik meer moest lachen? Maar op een gegeven moment droogt de aandacht op en wordt er niet meer gefloten, dan ga je het stiekem nog missen ook.

De laatste jaren kwam het nog een enkel keertje voor, maar als ik dan vrolijk reageerde, zag je de man in kwestie denken: ‘Was ik nou maar naar Specsavers gegaan!’

Vaak de 'daders'
Vaak de ‘daders’

Vandaag was het dan toch weer eens raak. Ik liep in Den Haag (Lange Poten/Plein) en een man passeerde me. En terwijl hij langs me liep, hoorde ik kusgeluidjes in mijn oor. Het kwartje viel niet gelijk, maar ineens realiseerde ik me: dat was tegen mij! Verlegenheid, verontwaardiging en nieuwsgierigheid verdrongen zich. Eigenlijk wilde ik omkijken, want wat voor man doet dat nou? Maar ik wilde hem niet ‘belonen met aandacht’ voor zijn gedrag, dus ik liep door. En ik liep me af te vragen: waaróm doet zo’n man dat?

Vreest hij geen kans te maken bij de jonge meiden die er lopen? Denkt hij daarom misschien: deze is al wat belegen en een tikkeltje te zwaar, wie weet wat het oplevert?

En wat voor reactie verwacht hij vervolgens? Dat de belegen dame zich omdraait en zegt: “nou, het lijkt me gezellig om eens nader kennis te maken, zullen we koffie gaan drinken? En als het klikt een beschuitje gaan eten?” Of dat de vrouw terug komt lopen om hem te bedanken en de hand te schudden?

Het blijft mij een raadsel. De zon scheen, de lucht was blauw en hij misschien ook, wie zal het zeggen. Maar hoe dan ook, het heeft iets opgeleverd, namelijk deze column.

Louis CK's vision
Louis CK’s vision

Geschiedenis van Ruigoord oftewel ‘Kooijen Eiland’

Ik ben geboren vlakbij ‘het Eiland’ (Ruigoord). Ik ben er gedoopt in de St. Gertrudiskerk. Het is leuk om een stukje geschiedenis van ’t Ruyghe Oort te lezen.

In de 16de eeuw had het water in het gebied rond Amsterdam min of meer vrij spel. Hoewel het Hoogheemraadschap Rijnland al sinds 1255 officieel bestond, was er echt sprake van strijd tegen het water. Langs het IJ, nog direct verbonden met de Zuiderzee, werden dijken aangelegd om de schade te beperken, maar goed bemaalde polders bestonden nauwelijks. In de woeste wateren ontstonden in de loop der tijd, vanwege afkalving van land door stormen en watersnoden, een aantal eilandjes. Eén daarvan werd ‘t Ruyghe Oort genoemd. Lees verder–> Bron: Geschiedenis van Ruigoord oftewel ‘Kooijen Eiland’

Eerste huizen die je tegenkomt
Eerste huizen die je tegenkomt
St Gertrudiskerk
St Gertrudiskerk
Kerktoren
Kerktoren
Waar stond dat doopvont waar ik gedoopt ben?
Waar stond dat doopvont waar ik gedoopt ben?
Hek van de kerk
Hek van de kerk
De Afrikahaven komt dichtbij
De Afrikahaven komt dichtbij
Schip in de polder
Schip in de polder
Windmolen
Windmolen

 

Earth Hour 2016

Tijdens Earth Hour gaat overal ter wereld een uur het licht uit. Met één simpel gebaar geven miljoenen consumenten, bedrijven en gemeentes wereldwijd op hetzelfde tijdstip een signaal af dat ze zich zorgen maken over de toekomst van onze aarde.

Door mee te doen met Earth Hour laat je zien dat je de aarde belangrijk vindt. Hoe meer deelnemers tijdens Earth Hour, des te krachtiger is het signaal en de bewustwording dat we zuinig moeten zijn op onze aarde. Het begint bij onszelf! Vandaag, 19 maart 2016, gaat het licht uit van 20.30-21.30 uur.

Als we het licht uit doen, steken we kaarsen aan om niet helemaal in het donker te zitten, want dan zien we niets. Veel dieren kunnen wel heel goed in het donker zien.

Een paar nachtdierenweetjes.

Veel nachtdieren hebben wel goede ogen, maar zijn kleurenblind.

Een regel die vaak opgaat bij uilen: gele ogen = dagjager (bijv. steenuil), oranje ogen = schemerjager (bijv. ransuil), bruinzwarte ogen = nachtjager (bijv. bosuil).

Steenuil
Steenuil
Ransuil
Ransuil
Bosuil
Bosuil

Groefkopadders hebben organen waarmee ze warmtestraling kunnen waarnemen. Met deze infrarood-kijkers ‘zien’ ze warmbloedige dieren in het pikdonker.

Groengele groefkopadder
Groengele groefkopadder
Schlegels groefkopadder
Schlegels groefkopadder

Als een spookdiertje even groot was als een mens, dan had hij ogen zo groot als sinaasappels.

Spookdiertje
Spookdiertje

Bron: Wereld Natuurfonds

Ovenschotel met prei en gehakt

Op de website Keukenliefde vond ik het onderstaand recept voor een ovenschotel met prei en gehakt. Ik heb hem voorgezet aan man, kinderen en schoondochter en ze waren allemaal enthousiast. Dus met dank aan Annemiek van Keukenliefde (“verslavend lekker”) plaats ik hier het recept.

Hoofdgerecht – 4 tot 5 personen – 15 minuten + 25 minuten in de oven
Ingrediënten
750 g voorgekookte aardappelschijfjes
400 g rundergehakt
500 g prei, over de lengte opensnijden, grondig wassen en in ringen gesneden
2 tenen knoflook, fijngehakt
1 runderbouillontablet
1 flinke el kerriepoeder
200 ml crème fraîche
1 ei
150 g geraspte (oude) kaas
(wok) Olie om in te bakken
Boter (invetten ovenschaal)

Je kunt kant-en-klare aardappelschijfjes kopen, maar ze ook zelf maken: *Kook aardappels totdat ze gaar zijn. Helemaal laten afkoelen en vervolgens in plakken snijden.

Verder nodig
Koekenpan, grote ovenschaal

Bereiding
Vet de ovenschaal in en verwarm de oven voor op 220 graden.
Verhit een koekenpan met wat (wok)olie en bak de prei en knoflook op middelhoog vuur, totdat de prei geslonken is, circa 5 minuten. Voeg het gehakt, kerriepoeder en verkruimelde bouillontablet toe en roer het gehakt met een vork rul.

Meng alles goed door en bak zachtjes verder, totdat het gehakt gaar is.
Verdeel de helft van de aardappelschijfjes over de bodem van de ovenschaal en verdeel het gehakt-preimengsel eroverheen.
Dek af met de rest van de aardappelschijfjes.
Klop de room los met het ei en breng lichtjes op smaak met zout en peper, schenk dit mengsel over de aardappels. Bestrooi tot slot met de geraspte kaas en bak in de oven circa 20 tot 25 minuten, of totdat de bovenkant goudbruin is.
Laat voor serveren minstens 5 minuten afkoelen.

Helaas heb ik geen foto’s gemaakt van het bereidingsproces, maar deze staan wel op de website van Keukenliefde.