Verdwaald

In een nostalgische bui spitte ik door een stapel muziek uit de jaren ’60. Sommige nummers tenenkrommend zoetsappig, maar ook fijne nummers van Q65 en de (toen nog) Golden Earrings (later werd dat één oorring).

Zo kwam ik terecht bij een nummer van Manfred Mann, Pretty Flamingo. Luisterend naar de tekst vroeg ik me af of ik het wel goed verstond. Zei hij daar nou dat een buurmeisje zo mooi was, dat de jongens haar flamingo noemden? Ik googelde de tekst van het nummer en daar stond inderdaad: “ze loopt zo mooi, net een flamingo”.

Het is een poosje geleden dat ik flamingo’s zag, ik kon me dan ook niet meer voor de geest halen of die flamingo’s nou heel charmant rondstappen. Gelukkig hebben we Youtube en daar lopen ook de nodige flamingo’s rond. Afhankelijk van het soort flamingo, kan dat inderdaad best charmant zijn, sommigen lopen inderdaad heel sierlijk.

Nu kun je op Youtube nog aardig verdwalen en dat is dan ook precies wat er vandaag gebeurde. Hoe de route tot stand kwam weet ik niet meer, maar ik ben onderweg bij de volgende haltes gestopt.

Via een stukje natuurdocumentaire over paringsdansen van flamingo’s kwam ik terecht bij een parodie van flamingo’s die iets met Michael Jackson hebben.

Vervolgens ontmoette ik diverse dansende en zingende papegaaien en ook een marcherende papegaai, waar in sommige gevallen marsmuziek onder was gezet.

Uiteindelijk belandde ik bij de mannen van Monty Python en hun Dead Parrot sketch.  Ja, vraag me niet hoe dat allemaal zo gekomen is, zo gaat dat nu eenmaal op dat wereldwijdeweb.

Naar bed, naar bed, zei Duimelot

‘Ik ga alvast naar boven met Trevor.’ “Is goed schat, ik kom zo.” Een soortgelijk gesprek kun je bij ons thuis vaker horen in de avond. Ik kondig aan met wie ik in bed ga liggen, Manlief belooft dat hij ook zo komt. Als hij dan boven komt, treft hij me bijvoorbeeld aan met Trevor, die me vertelt over de apartheid in Zuid-Afrika. Of met Ken, die me vertelt over de bouw van een kathedraal in Engeland in de Middeleeuwen. Of met Saskia, die een heel eng en spannend verhaal vertelt.

Echtgenoot heeft er geen bezwaar tegen. Soms vertel ik hem iets over wat ik net gelezen heb, of raad hem aan een bepaald boek óók te gaan lezen. Wie ik ook meeneem naar boven, hij weet dat ik het snoepje van de week na verloop van tijd opzij leg en in zijn armen in slaap val. Want dat is liefde.

reading-in-bed

Bij de wilde beesten af

Sinds ik vorige week een muis aantrof in mijn washok op zolder, zit bij mij de schrik er in. Iedere keer als ik nu naar boven ga, doe ik heel omzichtig de deuren open en met een spiedende blik kijk ik rond. Gelukkig heb ik na die laatste ontmoeting geen ongenode gasten meer gezien.

Nu zul je misschien denken: wat maak jij je druk om muizen, je hebt ratten als huisdier. Tja, een kattenliefhebber die ineens een poema op de stoel voor de open haard aantreft of een hondenliefhebber die zich in huis met een wolf geconfronteerd ziet, zullen ook zo hun bedenkingen hebben, ondanks hun liefde voor hun dier. Een gedomesticeerd dier is toch een heel ander verhaal dan een wild dier.

Giraf in je huis

Giraffen aan de ontbijttafel; in dit hotel in Kenia is het dagelijkse kost

Dus een wilde muis en een tamme rat komen uit twee verschillende werelden. En natuurlijk zijn onze ratten ook niet te vergelijken met de ratten die je buiten of in het riool aantreft. Deze tamme ratten zijn speciaal gefokt, om te houden als huisdieren, van kleins af aan gewend aan de mens. Slimme en schone dieren, intelligent ook. Zo kun je ze van alles leren en zijn die van ons zindelijk. Ze gaan op een rattenbak, kleine versie van een kattenbak (hoewel ze dat alleen tijdens het spelen buiten de kooi doen, in de kooi maken gaan ze er wat makkelijker mee om).

Enfin, ik hoop van harte dat de twee werelden vanaf heden weer gescheiden blijven, muizen buiten en ratten, althans de schmoopies die wij hebben, mogen binnen.

Deze mannen zijn niet uitgerukt om een huiskat te vangen. Ze waren op zoek naar een poema

Deze mannen zijn niet uitgerukt om een huiskat te vangen. Ze waren op zoek naar een poema

Lopen maar

Een stukje lopen is goed voor je. Niet dat het altijd even makkelijk is om voldoende te bewegen, er zijn genoeg belemmerende factoren. Zelf probeer ik ook elke dag een stuk te lopen. En ik word hierbij aangemoedigd door een heerlijk stukje techniek; de activity tracker.

Je zou het apparaat ernstig tekort doen wanneer je het woord activity tracker naar het Nederlands vertaalt als ‘stappenteller’. Mijn armbandje doet namelijk veel meer: hij houdt mijn bewegingsactiviteit bij (weet zelfs of ik fiets of loop), hij kan afstanden bijhouden, aantal gelopen stappen, hoeveel verdiepingen dat ik beklommen heb, hij meet mijn hartslag en kijkt hoelang en hoe (on)rustig ik geslapen heb. Ik sta met hem op en ga met hem naar bed. Letterlijk.

Bij de polsband hoort natuurlijk een kekke app. Want zeg nu zelf, wat wordt er tegenwoordig nog geleverd zonder bijbehorende software? In het dashboard van de app krijg je het overzicht: hoeveel je gelopen hebt, hoeveel calorieën je daarmee verbrand hebt, aantal gelopen kilometers en nog veel meer.

Zomaar een zaterdag

Zomaar een zaterdag (niet het hele dashboard kon worden afgebeeld, een aantal metingen ontbreken op dit plaatje)

Het motivatiesysteem dat gebruikt wordt, is afgekeken van de lagere school: als je je werk goed gedaan had, werd je beloond met een stempel of een plaatje in je schrift. Dat plaatje kon een stickertje met afbeelding zijn of een glimmende ster bijvoorbeeld. Het werkt hetzelfde; heb je voldoende (dat wil zeggen 8 uur) geslapen, dan verschijnt er bij het slaapsymbool een groene ster in je dashboard. Zodra je 10.000 stappen hebt gemaakt wordt het wandelsymbool groen en ter verhoging van de feestvreugde begint je armband te trillen. Het bijhouden van de doelen werkt met kleuren; een balkje dat langzaam groeit en eerst geel, vervolgens oranje en uiteindelijk groen kleurt. En daarbij dus soms ook nog een sterretje of lachend gezichtje.

Verder kun je ook nog ‘extra mooie’ plaatjes verdienen, de badges. Voor 20.000 stappen op één dag krijg je de ‘High Tops’ badge.  Heb je een allover totaal van 1.184 kilometers gelopen, dan krijg je de Italy badge. (want blijkbaar meet Italië van boord tot hak 1.184 kilometer). Heb je op 1 dag 75 (!!) verdiepingen beklommen dan krijg je het zogenaamde Ferris Wheel (reuzenrad). Voor een totaal van 4.000 verdiepingen krijg je de ‘747’ badge (inderdaad, genoemd naar de Boeing 747, die vliegt blijkbaar 4.000 verdiepingen hoog).

De 747 badge

De 747 badge

Op het moment dat ik dit schrijf heb ik volgens het apparaat sinds de aanschaf twee miljoen negenenzeventigduizend achthonderd achtennegentig stappen gezet. Je, u leest het goed: 2.079.898. Ik bedoel maar. Dat had ik zonder armband niet geweten.

Over zo’n uitgebreid sieraad is nog veel meer te vertellen, dus wie weet ~~wordt vervolgd?~~

Fiet fieuw!

Vroeger maakte ik het vaker mee, ik liep op straat en er werd gefloten. Meestal vanaf een steiger of een ladder. Mannen die dichterbij de grond aan het werk waren plaatsten eerder een opmerking, waar ze vast goed over nagedacht hadden en waar zijzelf en hun collega’s erg hard om moesten lachen. Het was decennia geleden, in de tijd dat ik jong, slank en best om aan te zien was, en het hoorde er een beetje bij.

Soms was ik verontwaardigd, wat dacht zo’n kerel wel, om mij te vertellen dat ik meer moest lachen? Maar op een gegeven moment droogt de aandacht op en wordt er niet meer gefloten, dan ga je het stiekem nog missen ook.

De laatste jaren kwam het nog een enkel keertje voor, maar als ik dan vrolijk reageerde, zag je de man in kwestie denken: ‘Was ik nou maar naar Specsavers gegaan!’

Vaak de 'daders'

Vaak de ‘daders’

Vandaag was het dan toch weer eens raak. Ik liep in Den Haag (Lange Poten/Plein) en een man passeerde me. En terwijl hij langs me liep, hoorde ik kusgeluidjes in mijn oor. Het kwartje viel niet gelijk, maar ineens realiseerde ik me: dat was tegen mij! Verlegenheid, verontwaardiging en nieuwsgierigheid verdrongen zich. Eigenlijk wilde ik omkijken, want wat voor man doet dat nou? Maar ik wilde hem niet ‘belonen met aandacht’ voor zijn gedrag, dus ik liep door. En ik liep me af te vragen: waaróm doet zo’n man dat?

Vreest hij geen kans te maken bij de jonge meiden die er lopen? Denkt hij daarom misschien: deze is al wat belegen en een tikkeltje te zwaar, wie weet wat het oplevert?

En wat voor reactie verwacht hij vervolgens? Dat de belegen dame zich omdraait en zegt: “nou, het lijkt me gezellig om eens nader kennis te maken, zullen we koffie gaan drinken? En als het klikt een beschuitje gaan eten?” Of dat de vrouw terug komt lopen om hem te bedanken en de hand te schudden?

Het blijft mij een raadsel. De zon scheen, de lucht was blauw en hij misschien ook, wie zal het zeggen. Maar hoe dan ook, het heeft iets opgeleverd, namelijk deze column.

Louis CK's vision

Louis CK’s vision

WWJLL

WWJLL: what would Jesus look like? Een variatie op de (in bepaalde kringen) veelgestelde vraag: WWJD? What would Jesus do? En, zoals in de Bijbel te lezen staat;  daar zijn allerlei mogelijke antwoorden op, waaronder vervloeken, uitschelden of grof geweld gebruiken.

Maar nu de vraag, what would Jesus look like, ofwel hoe zou Jezus er heden ten dage uitzien?

Op deze vraag kwam ik toen ik een man in de tram zag. Ik keek naar hem en dacht: dat zou een moderne Jezus kunnen zijn. Natuurlijk kijk ik door een bril die gekleurd is door onze Europese cultuur en kunst, ergens verwacht ik een Jezus met een baard en lang haar.

Deze man had lang haar, grijze krullen, met een bandje weggestopt in een knot. Hij had een baardje, geen hipsterbaard, net iets minder dan dat, maar ook geen 3-dagen-baard, net iets meer dan dat. Hij was lang en slank, rijzig is misschien een beter woord. Blauwe ogen had hij, wat misschien raar zou zijn voor een Joodse man, of zeg ik nu iets heel doms en zijn er net zo goed Joden met blauwe ogen?

Hij had (uiteraard in deze tijd) een rugzak bij zich en droeg een kort bruin jasje. In de tram kon ik zijn broek en schoeisel niet zien (ik ging er maar even van uit dat modern day Jesus in een broek kan lopen) maar toen we uitstapten zag ik een tamelijk shabby trainingsbroek, wat wel een beetje afbreuk deed aan mijn fantasie. Maar zijn oranje neon sneakers maakten het weer helemaal goed, zo kon ik Jezus wel zien gaan in de 21e eeuw.

Terwijl mijn fantasie zich verder uitspon in de tram, kreeg ik ook oog voor een andere man. Hij was wat te zwaar, droeg een felgekleurd petje om de wijkende haarlijn op zijn hoofd te maskeren en een T-shirt met luidkeels aanwezige opdruk. Zijn baardje, type 3-dagen-baard, was rossig. Hij had bijzonder behaarde armen, met spierwitte haartjes. Hij droeg jeans en laarzen en zat te telefoneren. Ik dacht bij mezelf, waarom zie ik hem niet als een moderne Jezus?

Blijkbaar is mijn beeld al zo vooringevuld, ik hoef de tekening niet te maken, alleen maar in te kleuren. Lange rijzig man met baard op oranje sneakers, ja, dat kon Jezus zijn. Kleine, dikke, kalende man niet?

Natuurlijk weet ik niet hoe Hij eruit heeft gezien, er uit zou moeten zien of er uit zou kunnen zien. Wat ik wel weet, is dat je in de ander Hem kunt ontmoeten. Hoe de ander er dan ook uitziet.

Forensic Jesus. Grote kans dat Jezus er zo uitgezien heeft, gezien het gebied waar hij vandaan komt

Forensic Jesus. Grote kans dat Jezus er zo uitgezien heeft, gezien het gebied waar hij vandaan komt

Update van Quibus

Vrouwtje vroeg me, of ik weer eens een stukje wilde schrijven, omdat mijn fans al zo lang niets van mij gehoord hebben. (je kunt natuurlijk altijd op mijn Facebookpagina kijken) Er zijn ontwikkelingen genoeg geweest, dus ik zal jullie weer eens op de hoogte brengen.

Ik word een dagje ouder en dat ga ik merken, maar aan de andere kant; ik ben er toch nog maar. Mijn beide broers helaas niet meer, die zijn ‘overgegaan naar gene zijde’, zeg maar. Of zoals dierenliefhebbers eufemistisch plachten te zeggen: “They crossed rainbow bridge”.

In mijn geval gaat de uitdrukking ‘Krakende wagens lopen het langst’ op. Ik heb het vaakst van iedereen een dierenarts gezien; diverse operaties en infecties achter de rug, maar ben als laatste van de drie Q-broers over.

Baasje en Vrouwtje vinden het zielig voor me, dat ik nu alleen zit. Ze hebben er goed over nagedacht en ze denken de oplossing te hebben;  ze adopteren weer 2 mannen.

Ik weet niet zozeer of ze dat nou alleen voor mij doen of stiekem ook voor zichzelf. Wordt dat wel wat, met twee van die kleine druktemakers en mijzelf? Natuurlijk, een warm bontje om tegenaan te kruipen is heerlijk en iemand die even je rug wil wassen is ook fijn, maar ze zijn wel erg beweeglijk hoor….

Het zijn overigens geen wildvreemden, ze komen van dezelfde fokker als mijn broers en ik, sterker nog, onze zus is overgrootmoeder van deze 2. Zij zijn geen broertjes, maar neefjes van elkaar. Waar we ten opzichte van elkaar in de stamboom zitten, weet ik niet precies, misschien zijn het achter-achter-achterneefjes?

Dat zijn ze dan!

Dat zijn ze dan!

Ze mogen zondag 15 mei worden opgehaald. Daarna verwacht ik de nodige kraamvisite, dat wordt gezellig.

Licht met een vlekje

Licht met een vlekje

Voorlopig zijn ze nog te klein om op internet te kunnen of te mogen, dus ik zal na de adoptie nog wel een update geven.

Donkere uitvoering

Donkere uitvoering

~~Wordt vervolgd~~