Categorie archief: Komkommertijd

Verdwaald

In een nostalgische bui spitte ik door een stapel muziek uit de jaren ’60. Sommige nummers tenenkrommend zoetsappig, maar ook fijne nummers van Q65 en de (toen nog) Golden Earrings (later werd dat één oorring).

Zo kwam ik terecht bij een nummer van Manfred Mann, Pretty Flamingo. Luisterend naar de tekst vroeg ik me af of ik het wel goed verstond. Zei hij daar nou dat een buurmeisje zo mooi was, dat de jongens haar flamingo noemden? Ik googelde de tekst van het nummer en daar stond inderdaad: “ze loopt zo mooi, net een flamingo”.

Het is een poosje geleden dat ik flamingo’s zag, ik kon me dan ook niet meer voor de geest halen of die flamingo’s nou heel charmant rondstappen. Gelukkig hebben we Youtube en daar lopen ook de nodige flamingo’s rond. Afhankelijk van het soort flamingo, kan dat inderdaad best charmant zijn, sommigen lopen inderdaad heel sierlijk.

Nu kun je op Youtube nog aardig verdwalen en dat is dan ook precies wat er vandaag gebeurde. Hoe de route tot stand kwam weet ik niet meer, maar ik ben onderweg bij de volgende haltes gestopt.

Via een stukje natuurdocumentaire over paringsdansen van flamingo’s kwam ik terecht bij een parodie van flamingo’s die iets met Michael Jackson hebben.

Vervolgens ontmoette ik diverse dansende en zingende papegaaien en ook een marcherende papegaai, waar in sommige gevallen marsmuziek onder was gezet.

Uiteindelijk belandde ik bij de mannen van Monty Python en hun Dead Parrot sketch.  Ja, vraag me niet hoe dat allemaal zo gekomen is, zo gaat dat nu eenmaal op dat wereldwijdeweb.

Advertenties

Moggûh, morrie, jodde mörje, goeiemerges

Pffff, een moeizame start op de ochtend na een vermoeiende nacht. Nee, geen kleine kinderen, huilende baby’s of zieken hier. Ook geen last van verwarde ‘fiburen’. Gewoon mijn eigen hoofd dat soms geen rust kent. Koffie dan maar.

Na een opstartritueel dat onder meer koffie, een warme douche, een ontbijtje en nog meer koffie behelst, is het tijd om wat zinnigs te gaan doen op deze ‘roostervrije’ dag. We leven tenslotte in een van oorsprong calvinistische maatschappij en dat heeft zijn sporen nagelaten, althans, bij mij wel. Er moeten Nuttige Activiteiten worden ontplooid, we gaan niet zomaar op ons gat zitten.

Strijken dan maar. Er hangen nog wat schone doch ongestreken overhemden in het washok. De trap op, zachtjes kloppen aan de deur. Ik weet namelijk niet of zoonlief, die daar slaapt, thuis is of niet. Die heeft een studierooster waar geen touw aan vast te knopen is en daarnaast een baan met wisselende uren. Die kan dus overal uithangen.

Voordat iemand de Kinderbescherming op mijn dak stuurt; Zoonlief slaapt natuurlijk niet IN het washok, we wonen hier niet in Klein Zanikem. Het washok is gelegen áchter zijn slaapkamer, dus ik moet hem wel storen als ik wil wassen. En daarbij kwalificeert hij niet voor de doelgroep van Kinderbescherming, die is hij al jaren ontgroeid.

Ik tref een leeg bed en een lege kamer aan, dus Jongstezoon is ofwel aan het werk, ofwel op school. Hij kan ook vermist zijn, maar daar heb ik nu dan nog geen weet van, op dit moment is zijn afwezigheid volkomen plausibel. En nogmaals, het is geen kind meer.

Een vijftal overhemden kijken mij enigszins verkreukeld aan. ‘Willen jullie gestreken worden?’ vraag ik enthousiast, maar de overhemden zwijgen. Nou ja, wie zwijgt stemt toe, dus hup, mee naar de strijkplank.

strijken
Ik kijk een stuk vrolijker tijdens het strijken

En voordat de derde of vierde feministische golf over mij heen komt razen: Man en Zoon kúnnen strijken, maar ik vind het leuk om te doen. In ruil voor mijn strijkwerk zetten zij de vuilnis buiten en stofzuigen, twee klussen waar ik een hekel aan heb. En de rest van het huishouden is eerlijk verdeeld, dus emancipatoir gezien zit het wel goed hier.

stofzuigen
Zo gaat dat hier dus niet. Wij hebben een modernere stofzuiger, die ik overigens bijna nooit ter hand neem

Tussendoor een kort bezoekje van Oudstezoon en zijn Vriendin. Zoonlief gaat met zijn ‘studievrinden’ een weekend weg en er moet een slaapzak geregeld worden. Als (voormalig?) kampeerders hebben we die in huis. Oja, mam, heb jij tafeltennisbatjes? Heel toevallig (maar niet heus) hebben we die ook.  Die liggen in de kelder te verstoffen als een herinnering aan de tijd dat de heren nog mee op vakantie gingen. Er staan nog veel meer items op zijn paklijst, en de reis is lang (met openbaar vervoer in ieder geval) dus ze gaan snel weer verder.

De overhemden kijken me lodderig aan. Kom op jongens, even meewerken, daarna voel je je een stuk beter. En inderdaad, nadat ze de hete stoom op hun rug gevoeld hebben, zien de overhemden de toekomst weer een stuk vrolijker in. Qua Nuttige & Nodige Zaken vind ik het wel weer genoeg voor vandaag, calvinistisch of niet. Ik ga surfen.

Het laatste hoofdstuk

Zoals veel Nederlanders heb ook ik de nodige verzekeringen. Wij schijnen bekend te staan als ‘(te) goedverzekerd’, na de Zwitsers zijn we het op één na duurst verzekerde volk. Dat u dat even weet.

Een van mijn verzekeringen betreft een uitvaartverzekering. Hoe gaat dat, ooit heb je jezelf verzekerd voor het laatste afscheid, bent daarmee lid van een club geworden en ontvangt een clubblad met interessante weetjes over uitvaarten en wat dies meer zij. Ik lees dat met belangstelling, ik ben geïnteresseerd in het hoe & wat na mijn verscheiden. Wat er na de dood met mijn ziel gebeurt, daar heb ik al de nodige voorlichting over gehad, in die reglementen schijnt ook weinig te veranderen. Wat er met mijn levenloze lichaam allemaal kan en mag, dat kan in de loop der jaren wijzigen door aangepaste wetgeving. Ik vind het goed om daarvan op de hoogte gehouden te worden.

Ongetwijfeld heb ik, als lid van de club, ook ooit een “eigen persoonlijke omgeving” aangemaakt. Waar je vroeger een formulier invulde om aan te geven wat je wensen waren, gebeurt dat nu allemaal online. Ik was al half vergeten dat ik het account had, maar werd daar onlangs aan herinnerd door de club die mijn lichaam na mijn dood zal afvoeren & wegwerken.

Ik kreeg een mailbericht, dat de online omgeving gaat verhuizen en dat ik me even op mijn account diende te melden, want zou ik dat niet doen, dan kwam mijn oude account te vervallen. Hoeveel tijd ik eerder in het maken van dat account gestoken had, dat wist ik niet meer, maar het zou zonde zijn als dat voor niets was geweest, dus ik logde in.

Het begon allemaal eenvoudig; of ik misschien nog gegevens diende aan te vullen, miste er wellicht een telefoonnummer? Nadat ik mijn gegevens had aangevuld (er miste inderdaad een telefoonnummer) had het systeem nog wel wat aanvullende vragen. Wilde ik misschien ‘mijn wensen’ inzien? Nu wist ik niet precies meer wat ik daar had ingevuld, dus ja, dat wilde ik wel.

Helaas bleek, dat ik nog helemaal niets had ingevuld omtrent mijn wensen, althans niet in dit account. Dus wat doe je dan, je begint eerst maar eens met aan te geven of je begraven, dan wel gecremeerd wenst te worden. Volgende vraag: wie mag uw uitvaart verzorgen? Oké, antwoord ingevuld. Maar vervolgens blijken er nog best veel vragen te zijn, waar je allemaal iets van mag vinden.

Je mag ook zeggen ‘dat laat ik aan mijn nabestaanden over’, maar voor wie graag over zijn eigen graf heen regeert, is dit natuurlijk een uitgelezen kans. Waar wil ik opgebaard worden? Wie mogen er langskomen als ik opgebaard lig en wil ik in een open kist of niet? Advertentie ja/nee, bidprentje/bedankkaartje, wat voor kist, wat voor bloemen? Na een hele lijst aan wensen ‘vóór de uitvaart’, bleken er ook nog een hoofdstuk ‘de dag van de uitvaart’ en ‘na de uitvaart’ te bestaan.

Enfin, ik kwam op stoom en vulde de lijst tot het einde toe in. Er was veel mogelijk. Uitvaart in een witte koets met paarden? Het kan. Uitvaart in een motor met zijspan? Is mogelijk. Een nostalgische bus? Kan ook. Uitvaart in een bakfiets? Ja hoor, wat jij wilt. Het kan allemaal. Het gaat zelfs zover dat ik mijn eigen rouwdrukwerk alvast kan uitkiezen, met bijvoorbeeld een achtergrond van witte rozen, een kruis, een zonsondergang, een kerkraam, vogels in de lucht, een eindeloze weg en ga zo maar door.

Ik ben alleen een beetje bang, dat deze lijst er niet alleen voor mij en mijn nabestaanden is. Ik verwacht elke dag een telefoontje van ‘de club’, waarin mij zal worden verteld dat ik -gezien mijn wensen- eens zou moeten denken aan bijverzekeren. Want tja, een koets met paarden moet ook betaald worden, alsmede de koetsier.

Het geheel had nog een grappig/luguber* staartje (* = afhankelijk van uw gevoel voor humor doorhalen wat niet van toepassing is), je kunt aangeven met wie je je account wilt delen, zodat diegene er ook echt in kan, als je het hoekje om bent. Ik meldde een gegadigde aan en die kreeg vervolgens het volgende mailtje:

Mijn uitvaartwensen alvast op papier

Beste puntje puntje (hier staat de naam van de nabestaande uiteraard),

Niet schrikken, ik ben niet overleden. Toch leek het mij zinvol om eens na te denken over wat ik voor uitvaart ik zou willen. Daarom heb ik een account aangemaakt bij uitvaartorganisatie ‘De Club’. Je hoeft er nu nog niets mee te doen, maar mocht mijn tijd zijn gekomen, dan wil ik graag dat jij iets van mij erft: mijn ‘Club’ account.

En dan dus een verdere uitleg over het account. Maar vooral die eerste zin, lekker pakkend: niet schrikken, ik ben niet overleden…..

U begrijpt al, ik heb er niet veel moeite mee om over het laatste hoofdstuk te praten. Behalve deze wensenlijst heb ik -om het de nabestaanden makkelijk te maken-  ook een overzicht gemaakt van eventuele grafmonumenten, welke mijn goedkeuring wél kunnen wegdragen en (vooral ook) welke níet. Wat ze er uiteindelijk mee doen? Dat kom ik niet meer te weten. Ze zoeken het maar uit ook. Ik kan wel van alles willen, maar uiteindelijk hebben zij de regie. En een pot met geld waar ze het mee moeten doen.

Mocht de verzekering inderdaad wat te karig zijn voor al mijn wensen, dan heb ik wel tips waarop ze kunnen besparen:

Dreft en een beeldje

Terwijl ik de pan vol laat lopen met heet water, pak ik de fles met het afwasmiddel. En wanneer ik dat doe, denk ik aan het beeldje. Het beeldje van de moeder van George Costanza dat hij gebroken heeft toen hij tien jaar oud was, iets wat zijn moeder hem altijd is blijven verwijten. Als Jerry spullen van zijn opa erft, zit er eenzelfde beeldje bij en George wil dat aan zijn moeder geven. Maar juist dan verdwijnt het beeldje uit het appartement van Jerry. De verdachte is Ray, de man die zo goed schoonmaakt, dat het hem zelfs lukt om het dopje van het afwasmiddel schoon te krijgen. Allerlei verwikkelingen volgen, en door zich voor te doen als een rechercheur lukt het buurman Kramer om het beeldje terug te krijgen. Helaas zal mevrouw Costanza het beeldje niet krijgen, ook met dit exemplaar loopt het slecht af.

The statue, Seinfeld
The statue, Seinfeld

Lookalikes (dubbelgangers)

Er zijn van die foto’s, die het internet tot een bron van plezier maken. (nee, niet die foto’s!!). Waarvan je denkt; dat moet ik delen. Zo kwam ik een serie foto’s van onwaarschijnlijke lookalikes (dubbelgangers) tegen. Eerst maar eens de categorie; lookalikes van bekende cartoonfiguren

Granny lookalike
Granny lookalike
Lookalike Carl Fredricksen
Lookalike van Carl Fredricksen uit Disney’s Up

Deze valt buiten de categorie cartoons, maar geef toe, je kunt het makkelijk ‘cartoonesk’ noemen.

Een trol lookalike (de lookalike staat links)
Een trol lookalike (de lookalike staat rechts)

Komende tijd nog meer van dit soort plaatjes.