Verdwaald

In een nostalgische bui spitte ik door een stapel muziek uit de jaren ’60. Sommige nummers tenenkrommend zoetsappig, maar ook fijne nummers van Q65 en de (toen nog) Golden Earrings (later werd dat één oorring).

Zo kwam ik terecht bij een nummer van Manfred Mann, Pretty Flamingo. Luisterend naar de tekst vroeg ik me af of ik het wel goed verstond. Zei hij daar nou dat een buurmeisje zo mooi was, dat de jongens haar flamingo noemden? Ik googelde de tekst van het nummer en daar stond inderdaad: “ze loopt zo mooi, net een flamingo”.

Het is een poosje geleden dat ik flamingo’s zag, ik kon me dan ook niet meer voor de geest halen of die flamingo’s nou heel charmant rondstappen. Gelukkig hebben we Youtube en daar lopen ook de nodige flamingo’s rond. Afhankelijk van het soort flamingo, kan dat inderdaad best charmant zijn, sommigen lopen inderdaad heel sierlijk.

Nu kun je op Youtube nog aardig verdwalen en dat is dan ook precies wat er vandaag gebeurde. Hoe de route tot stand kwam weet ik niet meer, maar ik ben onderweg bij de volgende haltes gestopt.

Via een stukje natuurdocumentaire over paringsdansen van flamingo’s kwam ik terecht bij een parodie van flamingo’s die iets met Michael Jackson hebben.

Vervolgens ontmoette ik diverse dansende en zingende papegaaien en ook een marcherende papegaai, waar in sommige gevallen marsmuziek onder was gezet.

Uiteindelijk belandde ik bij de mannen van Monty Python en hun Dead Parrot sketch.  Ja, vraag me niet hoe dat allemaal zo gekomen is, zo gaat dat nu eenmaal op dat wereldwijdeweb.

Moggûh, morrie, jodde mörje, goeiemerges

Pffff, een moeizame start op de ochtend na een vermoeiende nacht. Nee, geen kleine kinderen, huilende baby’s of zieken hier. Ook geen last van verwarde ‘fiburen’. Gewoon mijn eigen hoofd dat soms geen rust kent. Koffie dan maar.

Na een opstartritueel dat onder meer koffie, een warme douche, een ontbijtje en nog meer koffie behelst, is het tijd om wat zinnigs te gaan doen op deze ‘roostervrije’ dag. We leven tenslotte in een van oorsprong calvinistische maatschappij en dat heeft zijn sporen nagelaten, althans, bij mij wel. Er moeten Nuttige Activiteiten worden ontplooid, we gaan niet zomaar op ons gat zitten.

Strijken dan maar. Er hangen nog wat schone doch ongestreken overhemden in het washok. De trap op, zachtjes kloppen aan de deur. Ik weet namelijk niet of zoonlief, die daar slaapt, thuis is of niet. Die heeft een studierooster waar geen touw aan vast te knopen is en daarnaast een baan met wisselende uren. Die kan dus overal uithangen.

Voordat iemand de Kinderbescherming op mijn dak stuurt; Zoonlief slaapt natuurlijk niet IN het washok, we wonen hier niet in Klein Zanikem. Het washok is gelegen áchter zijn slaapkamer, dus ik moet hem wel storen als ik wil wassen. En daarbij kwalificeert hij niet voor de doelgroep van Kinderbescherming, die is hij al jaren ontgroeid.

Ik tref een leeg bed en een lege kamer aan, dus Jongstezoon is ofwel aan het werk, ofwel op school. Hij kan ook vermist zijn, maar daar heb ik nu dan nog geen weet van, op dit moment is zijn afwezigheid volkomen plausibel. En nogmaals, het is geen kind meer.

Een vijftal overhemden kijken mij enigszins verkreukeld aan. ‘Willen jullie gestreken worden?’ vraag ik enthousiast, maar de overhemden zwijgen. Nou ja, wie zwijgt stemt toe, dus hup, mee naar de strijkplank.

strijken

Ik kijk een stuk vrolijker tijdens het strijken

En voordat de derde of vierde feministische golf over mij heen komt razen: Man en Zoon kúnnen strijken, maar ik vind het leuk om te doen. In ruil voor mijn strijkwerk zetten zij de vuilnis buiten en stofzuigen, twee klussen waar ik een hekel aan heb. En de rest van het huishouden is eerlijk verdeeld, dus emancipatoir gezien zit het wel goed hier.

stofzuigen

Zo gaat dat hier dus niet. Wij hebben een modernere stofzuiger, die ik overigens bijna nooit ter hand neem

Tussendoor een kort bezoekje van Oudstezoon en zijn Vriendin. Zoonlief gaat met zijn ‘studievrinden’ een weekend weg en er moet een slaapzak geregeld worden. Als (voormalig?) kampeerders hebben we die in huis. Oja, mam, heb jij tafeltennisbatjes? Heel toevallig (maar niet heus) hebben we die ook.  Die liggen in de kelder te verstoffen als een herinnering aan de tijd dat de heren nog mee op vakantie gingen. Er staan nog veel meer items op zijn paklijst, en de reis is lang (met openbaar vervoer in ieder geval) dus ze gaan snel weer verder.

De overhemden kijken me lodderig aan. Kom op jongens, even meewerken, daarna voel je je een stuk beter. En inderdaad, nadat ze de hete stoom op hun rug gevoeld hebben, zien de overhemden de toekomst weer een stuk vrolijker in. Qua Nuttige & Nodige Zaken vind ik het wel weer genoeg voor vandaag, calvinistisch of niet. Ik ga surfen.

Lopen maar

Een stukje lopen is goed voor je. Niet dat het altijd even makkelijk is om voldoende te bewegen, er zijn genoeg belemmerende factoren. Zelf probeer ik ook elke dag een stuk te lopen. En ik word hierbij aangemoedigd door een heerlijk stukje techniek; de activity tracker.

Je zou het apparaat ernstig tekort doen wanneer je het woord activity tracker naar het Nederlands vertaalt als ‘stappenteller’. Mijn armbandje doet namelijk veel meer: hij houdt mijn bewegingsactiviteit bij (weet zelfs of ik fiets of loop), hij kan afstanden bijhouden, aantal gelopen stappen, hoeveel verdiepingen dat ik beklommen heb, hij meet mijn hartslag en kijkt hoelang en hoe (on)rustig ik geslapen heb. Ik sta met hem op en ga met hem naar bed. Letterlijk.

Bij de polsband hoort natuurlijk een kekke app. Want zeg nu zelf, wat wordt er tegenwoordig nog geleverd zonder bijbehorende software? In het dashboard van de app krijg je het overzicht: hoeveel je gelopen hebt, hoeveel calorieën je daarmee verbrand hebt, aantal gelopen kilometers en nog veel meer.

Zomaar een zaterdag

Zomaar een zaterdag (niet het hele dashboard kon worden afgebeeld, een aantal metingen ontbreken op dit plaatje)

Het motivatiesysteem dat gebruikt wordt, is afgekeken van de lagere school: als je je werk goed gedaan had, werd je beloond met een stempel of een plaatje in je schrift. Dat plaatje kon een stickertje met afbeelding zijn of een glimmende ster bijvoorbeeld. Het werkt hetzelfde; heb je voldoende (dat wil zeggen 8 uur) geslapen, dan verschijnt er bij het slaapsymbool een groene ster in je dashboard. Zodra je 10.000 stappen hebt gemaakt wordt het wandelsymbool groen en ter verhoging van de feestvreugde begint je armband te trillen. Het bijhouden van de doelen werkt met kleuren; een balkje dat langzaam groeit en eerst geel, vervolgens oranje en uiteindelijk groen kleurt. En daarbij dus soms ook nog een sterretje of lachend gezichtje.

Verder kun je ook nog ‘extra mooie’ plaatjes verdienen, de badges. Voor 20.000 stappen op één dag krijg je de ‘High Tops’ badge.  Heb je een allover totaal van 1.184 kilometers gelopen, dan krijg je de Italy badge. (want blijkbaar meet Italië van boord tot hak 1.184 kilometer). Heb je op 1 dag 75 (!!) verdiepingen beklommen dan krijg je het zogenaamde Ferris Wheel (reuzenrad). Voor een totaal van 4.000 verdiepingen krijg je de ‘747’ badge (inderdaad, genoemd naar de Boeing 747, die vliegt blijkbaar 4.000 verdiepingen hoog).

De 747 badge

De 747 badge

Op het moment dat ik dit schrijf heb ik volgens het apparaat sinds de aanschaf twee miljoen negenenzeventigduizend achthonderd achtennegentig stappen gezet. Je, u leest het goed: 2.079.898. Ik bedoel maar. Dat had ik zonder armband niet geweten.

Over zo’n uitgebreid sieraad is nog veel meer te vertellen, dus wie weet ~~wordt vervolgd?~~

Dreft en een beeldje

Terwijl ik de pan vol laat lopen met heet water, pak ik de fles met het afwasmiddel. En wanneer ik dat doe, denk ik aan het beeldje. Het beeldje van de moeder van George Costanza dat hij gebroken heeft toen hij tien jaar oud was, iets wat zijn moeder hem altijd is blijven verwijten. Als Jerry spullen van zijn opa erft, zit er eenzelfde beeldje bij en George wil dat aan zijn moeder geven. Maar juist dan verdwijnt het beeldje uit het appartement van Jerry. De verdachte is Ray, de man die zo goed schoonmaakt, dat het hem zelfs lukt om het dopje van het afwasmiddel schoon te krijgen. Allerlei verwikkelingen volgen, en door zich voor te doen als een rechercheur lukt het buurman Kramer om het beeldje terug te krijgen. Helaas zal mevrouw Costanza het beeldje niet krijgen, ook met dit exemplaar loopt het slecht af.

The statue, Seinfeld

The statue, Seinfeld

Levendige fantasie

Met mij is het best gezellig wandelen, je maakt nog eens wat mee. Zo liepen we vorig weekend in de duinen bij Bergen aan Zee. Prachtig natuurgebied, waar zogenaamde “grote grazers” loslopen. Het zijn erg mooie dieren, maar je moet wel gepaste afstand bewaren. Dat ondervond ik al eens in Egmond, toen ik bijna op de hoorns genomen werd.

IMG-20160118-WA0003

Deze grazers in Bergen hadden erg scherpe hoorns, dus oppassen geblazen. Verder zagen we vogeltjes (echt), sporen van konijnen (echt) en het lijk van een doodgevroren wandelaar (niet echt, dat bleek dan later weer een stuk boom te zijn).  Tja, wat zal ik zeggen, ik heb een levendige –zij het gruwelijke- fantasie. Gelukkig controleer ik mijn observaties altijd eerst, alvorens de hulpdiensten te laten uitrukken.

Het was behoorlijk koud dit weekend, de ochtenden begonnen ijs op de ruiten en bevroren rijp op de velden. Dus toen ik een zwemmer in de zee zag, dacht ik alweer dat mijn levendige fantasie op hol sloeg. Maar nee, deze meneer bleek er echt te zijn, en volgens een plaatselijk praatje zwemt hij elke dag in zee. Dus niet alleen onder aanvoering van een worstfabrikant op 1 januari. Misschien is dat nou wel net de enige dag in het jaar dat hij niet gaat zwemmen, wie zal het zeggen. Ik vond het nog wel wat fris, ik wacht wel tot augustus voor ik het water weer in ga.

IMAG3450