Categorie archief: Actueel

Wat viel op in het nieuws

Moggûh, morrie, jodde mörje, goeiemerges

Pffff, een moeizame start op de ochtend na een vermoeiende nacht. Nee, geen kleine kinderen, huilende baby’s of zieken hier. Ook geen last van verwarde ‘fiburen’. Gewoon mijn eigen hoofd dat soms geen rust kent. Koffie dan maar.

Na een opstartritueel dat onder meer koffie, een warme douche, een ontbijtje en nog meer koffie behelst, is het tijd om wat zinnigs te gaan doen op deze ‘roostervrije’ dag. We leven tenslotte in een van oorsprong calvinistische maatschappij en dat heeft zijn sporen nagelaten, althans, bij mij wel. Er moeten Nuttige Activiteiten worden ontplooid, we gaan niet zomaar op ons gat zitten.

Strijken dan maar. Er hangen nog wat schone doch ongestreken overhemden in het washok. De trap op, zachtjes kloppen aan de deur. Ik weet namelijk niet of zoonlief, die daar slaapt, thuis is of niet. Die heeft een studierooster waar geen touw aan vast te knopen is en daarnaast een baan met wisselende uren. Die kan dus overal uithangen.

Voordat iemand de Kinderbescherming op mijn dak stuurt; Zoonlief slaapt natuurlijk niet IN het washok, we wonen hier niet in Klein Zanikem. Het washok is gelegen áchter zijn slaapkamer, dus ik moet hem wel storen als ik wil wassen. En daarbij kwalificeert hij niet voor de doelgroep van Kinderbescherming, die is hij al jaren ontgroeid.

Ik tref een leeg bed en een lege kamer aan, dus Jongstezoon is ofwel aan het werk, ofwel op school. Hij kan ook vermist zijn, maar daar heb ik nu dan nog geen weet van, op dit moment is zijn afwezigheid volkomen plausibel. En nogmaals, het is geen kind meer.

Een vijftal overhemden kijken mij enigszins verkreukeld aan. ‘Willen jullie gestreken worden?’ vraag ik enthousiast, maar de overhemden zwijgen. Nou ja, wie zwijgt stemt toe, dus hup, mee naar de strijkplank.

strijken
Ik kijk een stuk vrolijker tijdens het strijken

En voordat de derde of vierde feministische golf over mij heen komt razen: Man en Zoon kúnnen strijken, maar ik vind het leuk om te doen. In ruil voor mijn strijkwerk zetten zij de vuilnis buiten en stofzuigen, twee klussen waar ik een hekel aan heb. En de rest van het huishouden is eerlijk verdeeld, dus emancipatoir gezien zit het wel goed hier.

stofzuigen
Zo gaat dat hier dus niet. Wij hebben een modernere stofzuiger, die ik overigens bijna nooit ter hand neem

Tussendoor een kort bezoekje van Oudstezoon en zijn Vriendin. Zoonlief gaat met zijn ‘studievrinden’ een weekend weg en er moet een slaapzak geregeld worden. Als (voormalig?) kampeerders hebben we die in huis. Oja, mam, heb jij tafeltennisbatjes? Heel toevallig (maar niet heus) hebben we die ook.  Die liggen in de kelder te verstoffen als een herinnering aan de tijd dat de heren nog mee op vakantie gingen. Er staan nog veel meer items op zijn paklijst, en de reis is lang (met openbaar vervoer in ieder geval) dus ze gaan snel weer verder.

De overhemden kijken me lodderig aan. Kom op jongens, even meewerken, daarna voel je je een stuk beter. En inderdaad, nadat ze de hete stoom op hun rug gevoeld hebben, zien de overhemden de toekomst weer een stuk vrolijker in. Qua Nuttige & Nodige Zaken vind ik het wel weer genoeg voor vandaag, calvinistisch of niet. Ik ga surfen.

Advertenties

Het laatste hoofdstuk

Zoals veel Nederlanders heb ook ik de nodige verzekeringen. Wij schijnen bekend te staan als ‘(te) goedverzekerd’, na de Zwitsers zijn we het op één na duurst verzekerde volk. Dat u dat even weet.

Een van mijn verzekeringen betreft een uitvaartverzekering. Hoe gaat dat, ooit heb je jezelf verzekerd voor het laatste afscheid, bent daarmee lid van een club geworden en ontvangt een clubblad met interessante weetjes over uitvaarten en wat dies meer zij. Ik lees dat met belangstelling, ik ben geïnteresseerd in het hoe & wat na mijn verscheiden. Wat er na de dood met mijn ziel gebeurt, daar heb ik al de nodige voorlichting over gehad, in die reglementen schijnt ook weinig te veranderen. Wat er met mijn levenloze lichaam allemaal kan en mag, dat kan in de loop der jaren wijzigen door aangepaste wetgeving. Ik vind het goed om daarvan op de hoogte gehouden te worden.

Ongetwijfeld heb ik, als lid van de club, ook ooit een “eigen persoonlijke omgeving” aangemaakt. Waar je vroeger een formulier invulde om aan te geven wat je wensen waren, gebeurt dat nu allemaal online. Ik was al half vergeten dat ik het account had, maar werd daar onlangs aan herinnerd door de club die mijn lichaam na mijn dood zal afvoeren & wegwerken.

Ik kreeg een mailbericht, dat de online omgeving gaat verhuizen en dat ik me even op mijn account diende te melden, want zou ik dat niet doen, dan kwam mijn oude account te vervallen. Hoeveel tijd ik eerder in het maken van dat account gestoken had, dat wist ik niet meer, maar het zou zonde zijn als dat voor niets was geweest, dus ik logde in.

Het begon allemaal eenvoudig; of ik misschien nog gegevens diende aan te vullen, miste er wellicht een telefoonnummer? Nadat ik mijn gegevens had aangevuld (er miste inderdaad een telefoonnummer) had het systeem nog wel wat aanvullende vragen. Wilde ik misschien ‘mijn wensen’ inzien? Nu wist ik niet precies meer wat ik daar had ingevuld, dus ja, dat wilde ik wel.

Helaas bleek, dat ik nog helemaal niets had ingevuld omtrent mijn wensen, althans niet in dit account. Dus wat doe je dan, je begint eerst maar eens met aan te geven of je begraven, dan wel gecremeerd wenst te worden. Volgende vraag: wie mag uw uitvaart verzorgen? Oké, antwoord ingevuld. Maar vervolgens blijken er nog best veel vragen te zijn, waar je allemaal iets van mag vinden.

Je mag ook zeggen ‘dat laat ik aan mijn nabestaanden over’, maar voor wie graag over zijn eigen graf heen regeert, is dit natuurlijk een uitgelezen kans. Waar wil ik opgebaard worden? Wie mogen er langskomen als ik opgebaard lig en wil ik in een open kist of niet? Advertentie ja/nee, bidprentje/bedankkaartje, wat voor kist, wat voor bloemen? Na een hele lijst aan wensen ‘vóór de uitvaart’, bleken er ook nog een hoofdstuk ‘de dag van de uitvaart’ en ‘na de uitvaart’ te bestaan.

Enfin, ik kwam op stoom en vulde de lijst tot het einde toe in. Er was veel mogelijk. Uitvaart in een witte koets met paarden? Het kan. Uitvaart in een motor met zijspan? Is mogelijk. Een nostalgische bus? Kan ook. Uitvaart in een bakfiets? Ja hoor, wat jij wilt. Het kan allemaal. Het gaat zelfs zover dat ik mijn eigen rouwdrukwerk alvast kan uitkiezen, met bijvoorbeeld een achtergrond van witte rozen, een kruis, een zonsondergang, een kerkraam, vogels in de lucht, een eindeloze weg en ga zo maar door.

Ik ben alleen een beetje bang, dat deze lijst er niet alleen voor mij en mijn nabestaanden is. Ik verwacht elke dag een telefoontje van ‘de club’, waarin mij zal worden verteld dat ik -gezien mijn wensen- eens zou moeten denken aan bijverzekeren. Want tja, een koets met paarden moet ook betaald worden, alsmede de koetsier.

Het geheel had nog een grappig/luguber* staartje (* = afhankelijk van uw gevoel voor humor doorhalen wat niet van toepassing is), je kunt aangeven met wie je je account wilt delen, zodat diegene er ook echt in kan, als je het hoekje om bent. Ik meldde een gegadigde aan en die kreeg vervolgens het volgende mailtje:

Mijn uitvaartwensen alvast op papier

Beste puntje puntje (hier staat de naam van de nabestaande uiteraard),

Niet schrikken, ik ben niet overleden. Toch leek het mij zinvol om eens na te denken over wat ik voor uitvaart ik zou willen. Daarom heb ik een account aangemaakt bij uitvaartorganisatie ‘De Club’. Je hoeft er nu nog niets mee te doen, maar mocht mijn tijd zijn gekomen, dan wil ik graag dat jij iets van mij erft: mijn ‘Club’ account.

En dan dus een verdere uitleg over het account. Maar vooral die eerste zin, lekker pakkend: niet schrikken, ik ben niet overleden…..

U begrijpt al, ik heb er niet veel moeite mee om over het laatste hoofdstuk te praten. Behalve deze wensenlijst heb ik -om het de nabestaanden makkelijk te maken-  ook een overzicht gemaakt van eventuele grafmonumenten, welke mijn goedkeuring wél kunnen wegdragen en (vooral ook) welke níet. Wat ze er uiteindelijk mee doen? Dat kom ik niet meer te weten. Ze zoeken het maar uit ook. Ik kan wel van alles willen, maar uiteindelijk hebben zij de regie. En een pot met geld waar ze het mee moeten doen.

Mocht de verzekering inderdaad wat te karig zijn voor al mijn wensen, dan heb ik wel tips waarop ze kunnen besparen:

Bij de wilde beesten af

Sinds ik vorige week een muis aantrof in mijn washok op zolder, zit bij mij de schrik er in. Iedere keer als ik nu naar boven ga, doe ik heel omzichtig de deuren open en met een spiedende blik kijk ik rond. Gelukkig heb ik na die laatste ontmoeting geen ongenode gasten meer gezien.

Nu zul je misschien denken: wat maak jij je druk om muizen, je hebt ratten als huisdier. Tja, een kattenliefhebber die ineens een poema op de stoel voor de open haard aantreft of een hondenliefhebber die zich in huis met een wolf geconfronteerd ziet, zullen ook zo hun bedenkingen hebben, ondanks hun liefde voor hun dier. Een gedomesticeerd dier is toch een heel ander verhaal dan een wild dier.

Giraf in je huis
Giraffen aan de ontbijttafel; in dit hotel in Kenia is het dagelijkse kost

Dus een wilde muis en een tamme rat komen uit twee verschillende werelden. En natuurlijk zijn onze ratten ook niet te vergelijken met de ratten die je buiten of in het riool aantreft. Deze tamme ratten zijn speciaal gefokt, om te houden als huisdieren, van kleins af aan gewend aan de mens. Slimme en schone dieren, intelligent ook. Zo kun je ze van alles leren en zijn die van ons zindelijk. Ze gaan op een rattenbak, kleine versie van een kattenbak (hoewel ze dat alleen tijdens het spelen buiten de kooi doen, in de kooi maken gaan ze er wat makkelijker mee om).

Enfin, ik hoop van harte dat de twee werelden vanaf heden weer gescheiden blijven, muizen buiten en ratten, althans de schmoopies die wij hebben, mogen binnen.

Deze mannen zijn niet uitgerukt om een huiskat te vangen. Ze waren op zoek naar een poema
Deze mannen zijn niet uitgerukt om een huiskat te vangen. Ze waren op zoek naar een poema

Als feit en fictie door elkaar gaan lopen

Even had ik de indruk dat het boek waarin ik gisteren zat te lezen, verder speelde in het nieuws van vanmorgen. “Leden arrestatieteam zwaargewond door explosie” en “Ooggetuige explosie: ‘Er was minutenlang paniek'”. En dit alles, dames en heren, vond plaats in Spaarndam, een dorp waar ik in mijn jongere jaren gewoond heb.

Beelden uit de media 14 december 2016
Beelden uit de media 14 december 2016

Ik lees momenteel het boek ‘De IRT-infiltrant’ van Joop van Riessen*. De boeken van deze voormalig hoofdcommissaris van politie in Amsterdam zijn wat mij betreft echte Nederlandse politiethrillers. Herkenbaar vanwege de locaties en vanwege het geschetste politieke en maatschappelijke klimaat. Vlot geschreven, door iemand die het wereldje van politie en justitie van binnenuit kent. Van Riessen gaat de heftige kanten van het politiewerk niet uit de weg.

Een aantal van zijn boeken spelen zich af in en rond Spaarndam. Gisteren nog las ik in ‘De IRT-Infiltrant’ over een spannende inval in een huisje aan de dijk, waar twee criminelen naar toe gestuurd zijn om iemand te vermoorden. En Anne Kramer, de chef Zware Criminaliteit die de hoofdrol speelt in de serie boeken, probeert dit te voorkomen.

Joop van Riessen De IRT-infiltrant
Joop van Riessen – De IRT-infiltrant

De afschuwelijke actualiteit, waarbij twee zwaargewonden vielen, leek even op een vervolg van het boek. Voor de laatste updates hiervan verwijs ik naar de verschillende nieuwssites.

Nog even over Van Riessen: hij put in zijn boeken uit zijn eigen ervaring. Zo voert het plot van ‘Paniek op de Haarlemmerdijk’ terug op een van zijn eerste zaken (’74), die zeer veel indruk op de toen nog jonge Van Riessen maakte. Door zijn ervaring is het een goed beschreven en geloofwaardig verhaal geworden.

Als je geïnteresseerd bent geraakt heb ik nog wel een tip: lees de boeken in chronologische volgorde. In de latere boeken wordt teruggegrepen op eerdere gebeurtenissen en soms wordt de plot van een eerder boek vrijgegeven.

De boeken over Anne Kramer zijn in deze volgorde uitgegeven:
Vergelding (2009)
Fatale herkenning (2010)
De bonusmaffia (2011)
De eerste dode (2012)
Paniek op de Haarlemmerdijk (2013)
Gijzeling in de Jordaan (2014)
De IRT-Infiltrant (2015)
Moord op de Tramhalte (2016)

 

* Joop van Riessen was van 1965 tot 2004 werkzaam bij de Amsterdamse politie.

Daarna is hij als algemeen adviseur verbonden geweest aan het COT Instituut voor Veiligheids- en Crisismanagement te Den Haag.

Vanaf 2008 leidt hij zijn eigen onderneming: Joop van Riessen, Communicatie & Advies.

Van Riessen, die in zijn loopbaan ruime ervaring met verschillende media heeft opgedaan, is een veel gevraagd spreker over het onderwerp: leiderschap. Ook verzorgt hij lezingen over zijn oude vakgebied: politie en veiligheid. Daarbij brengt hij op kritische en heldere wijze het veiligheidsvraagstuk van dit land voor het voetlicht.

Van Riessen leidt congressen als dagvoorzitter en geeft trainingen en adviezen aan directies. Schrijft boeken en columns en is regelmatig te zien in verschillende tv programma’s.

NB (waarom er nog geen films zijn gemaakt gebaseerd op zijn boeken, is me een raadsel. Ik adviseer de eventueel geïnteresseerde regisseur wel minstens anderhalf tot twee uur uit te trekken, een aflevering van drie kwartier zou geen recht doen aan zijn verhaal)

Lopen maar

Een stukje lopen is goed voor je. Niet dat het altijd even makkelijk is om voldoende te bewegen, er zijn genoeg belemmerende factoren. Zelf probeer ik ook elke dag een stuk te lopen. En ik word hierbij aangemoedigd door een heerlijk stukje techniek; de activity tracker.

Je zou het apparaat ernstig tekort doen wanneer je het woord activity tracker naar het Nederlands vertaalt als ‘stappenteller’. Mijn armbandje doet namelijk veel meer: hij houdt mijn bewegingsactiviteit bij (weet zelfs of ik fiets of loop), hij kan afstanden bijhouden, aantal gelopen stappen, hoeveel verdiepingen dat ik beklommen heb, hij meet mijn hartslag en kijkt hoelang en hoe (on)rustig ik geslapen heb. Ik sta met hem op en ga met hem naar bed. Letterlijk.

Bij de polsband hoort natuurlijk een kekke app. Want zeg nu zelf, wat wordt er tegenwoordig nog geleverd zonder bijbehorende software? In het dashboard van de app krijg je het overzicht: hoeveel je gelopen hebt, hoeveel calorieën je daarmee verbrand hebt, aantal gelopen kilometers en nog veel meer.

Zomaar een zaterdag
Zomaar een zaterdag (niet het hele dashboard kon worden afgebeeld, een aantal metingen ontbreken op dit plaatje)

Het motivatiesysteem dat gebruikt wordt, is afgekeken van de lagere school: als je je werk goed gedaan had, werd je beloond met een stempel of een plaatje in je schrift. Dat plaatje kon een stickertje met afbeelding zijn of een glimmende ster bijvoorbeeld. Het werkt hetzelfde; heb je voldoende (dat wil zeggen 8 uur) geslapen, dan verschijnt er bij het slaapsymbool een groene ster in je dashboard. Zodra je 10.000 stappen hebt gemaakt wordt het wandelsymbool groen en ter verhoging van de feestvreugde begint je armband te trillen. Het bijhouden van de doelen werkt met kleuren; een balkje dat langzaam groeit en eerst geel, vervolgens oranje en uiteindelijk groen kleurt. En daarbij dus soms ook nog een sterretje of lachend gezichtje.

Verder kun je ook nog ‘extra mooie’ plaatjes verdienen, de badges. Voor 20.000 stappen op één dag krijg je de ‘High Tops’ badge.  Heb je een allover totaal van 1.184 kilometers gelopen, dan krijg je de Italy badge. (want blijkbaar meet Italië van boord tot hak 1.184 kilometer). Heb je op 1 dag 75 (!!) verdiepingen beklommen dan krijg je het zogenaamde Ferris Wheel (reuzenrad). Voor een totaal van 4.000 verdiepingen krijg je de ‘747’ badge (inderdaad, genoemd naar de Boeing 747, die vliegt blijkbaar 4.000 verdiepingen hoog).

De 747 badge
De 747 badge

Op het moment dat ik dit schrijf heb ik volgens het apparaat sinds de aanschaf twee miljoen negenenzeventigduizend achthonderd achtennegentig stappen gezet. Je, u leest het goed: 2.079.898. Ik bedoel maar. Dat had ik zonder armband niet geweten.

Over zo’n uitgebreid sieraad is nog veel meer te vertellen, dus wie weet ~~wordt vervolgd?~~

Gevaarlijke vrouwen

Televisiezender Investigation Discovery zendt dag en nacht programma’s over misdaad uit. Waargebeurde verhalen over criminaliteit; ontvoeringen, verdwijningen, gijzelingen en moord.

Een en ander is overzichtelijk ingedeeld in subcategorieën zoals daar zijn:
Evil Kin – moord en doodslag binnen de familie
Swamp Murders – plaats delict is een moerasgebied
Beauty Queen Murders – slachtoffer deed ooit mee aan een missverkiezing
I (almost) got away with it – de misdaad waar ze nét niet mee wegkwamen
Deadly Women – de titel geeft het al prijs, deze dader(s) zijn allen vrouw.

Dat laatste programma heb ik een tijdje gevolgd. Er worden misdaden uit alle decennia behandeld. Gruwelijke zaken, waarin liefde en jaloezie, macht en onmacht, maar ook al te vaak geld een rol spelen. En soms is iemand ook gewoon volkomen gestoord.

Ik kom op het onderwerp door het artikel over voedselhygiëne dat ik eerder schreef. Regelmatig komen verhalen langs over vrouwen die hun man of kind verloren aan voedselvergiftiging. Wanneer dat dezelfde vrouw voor een tweede keer overkwam, gingen nog niet altijd alarmbelletjes rinkelen, deze vrouw had wel enorme pech. Het duurt soms tot het derde, vierde of vijfde verdachte sterfgeval voordat men eens verder ging kijken. (wat ook niet hielp, is dat sommige vrouwen verhuisden en/of net zo makkelijk van identiteit wisselden alsof ze een schoon kleedje aantrokken)

Steevast bleek de zogenaamde voedselvergiftiging dan veroorzaakt te zijn door een gif. Lichamen werden opgegraven voor nader onderzoek, tenzij het vrolijk weeuwtje uit voorzorg voor een crematie had gekozen. Veel voorkomend blijkt vergiftiging door strychnine, dat in rattengif te vinden is en weliswaar reukloos is, maar heel bitter smaakt. Rattengif was makkelijk verkrijgbaar en stond blijkbaar in veel huishoudens ergens op een plank. Maar er werd door de dames ook gebruik gemaakt van zelfgemaakte mengsels met het gif van planten die zo gezellig in de border stonden te bloeien.

Soms waren vrouwen al voor de derde of vierde keer weduwe, voordat het iemand begon op te vallen. Sommige mannen leden langdurig aan niet te verklaren, maar hevige klachten. Na een poosje in het ziekenhuis ging het soms beter, vooral als de echtgenote in kwestie niet de kans kreeg om haar man met zelfgemaakte hapjes te versterken. Maar dat zul je net zien, hij was nog niet thuis of het ging weer mis, en dan ook goed mis en moest de uitvaartondernemer weer langs komen.

Nannie Doss was een seriemoordenaar, die vier echtgenoten, haar moeder, een schoonmoeder, haar zus en haar kleinzoon ombracht. Blijkbaar stond ze ondanks dat welgemoed in het leven, getuige haar bijnamen Giggling Granny en Jolly Black Widow
Nannie Doss was een seriemoordenaar die vier echtgenoten, haar moeder, schoonmoeder, haar zus en haar kleinzoon ombracht. Blijkbaar stond ze ondanks dat welgemoed in het leven, getuige haar bijnamen Giggling Granny en Jolly Black Widow

Nee, mannen die vinden dat de plaats van de vrouw in de keuken is, moeten zich nog eens goed achter de oren krabben. Misschien kan hij zélf beter voor zijn natje en droogje gaan zorgen.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Vieze doekjes

Als ik de berichtgeving over voedselveiligheid en -hygiëne zo eens de revue laat passeren, dan ben ik best trots op mezelf, dat mijn gezin tot op heden nog gezond en wel is. Griezelige spotjes over groezelige gewoonten met verstrekkende gevolgen wijzen ons erop hoeveel gevaar het voedselbereidingsproces met zich mee kan brengen.

Voedselvergiftiging en voedselinfecties liggen op de loer. Het Voedingscentrum plaatste op abri’s levensgrote posters over ‘de ziekmakers die je niet ziet’. Een schoonmaakproduct maakt de vergelijking tussen een vies doekje en rauwe kip, als je een vies doekje in de keuken hebt liggen, kun je je aanrecht net zo goed met een rauwe kippendij schoonvegen, is de boodschap.

"Je ziet me niet, maar ik ben er wel..."
“Je ziet me niet, maar ik ben er wel…”

Dat het mij de afgelopen 30 jaar gelukt is om mezelf en de mensen voor wie ik kook in leven te houden, is dus geen geringe prestatie. Natuurlijk, er zijn in de loop der jaren weleens ‘vervelende’ reacties na een maaltijd opgetreden, maar die zijn op 1 (nou vooruit, hooguit 2) hand(en) te tellen. Meestal bleek het achteraf lastig te achterhalen waar het nou fout gegaan was. Want A, B en C hadden allemaal van hetzelfde vlees gegeten en alleen A heeft nu last. A en D hebben hetzelfde sausje gegeten, maar D voelt zich kiplekker.  A en C hadden groente 1 en iedereen heeft van groente 2 gegeten, dus daar zal het ook niet in zitten.

Nu zou je nog de verdenking uit kunnen spreken dat het aan de persoonlijke hygiëne van A ligt. Maar juist A vertrouw ik in dat opzicht volkomen, waar ik bij anderen soms weleens denk dat ze wat al te snel klaar zijn met handen wassen. En D was degene die gekookt had, dus als die rauwe tartaar had gesnoept, of aan de messen had gelikt waarmee de rauwe kip gesneden was, dan zou dat ook nog een hoop verklaren. Nee, het bleef meestal een volkomen raadsel waarom we dan één uitvaller hadden.

Kopen - wassen- scheiden - verhitten
Kopen – wassen- scheiden – verhitten -koelen

Veel veiligheidstips kende ik al, dankzij een gedegen opvoeding op dat gebied. Of ik ook altijd braaf alles opvolg laat ik even in het midden. Sommige tips in de campagnes vind ik zo simplistisch ‘omdat mijn moeder dat al zei’. Een soort volkswijsheid waarvan ik altijd dacht dat iedereen die met de paplepel ingegoten kreeg. Maar als dat het geval was, hadden ze die spotjes niet hoeven maken. Dus soms is het gewoon een reminder, soms steek ik er wat van op.

Bewaren

Bewaren

Zen

Dingen waar je zen van wordt

Kijken hoe een rat zich zit te wassen.

Lekker zen als ze bij je komen zitten en snacken op een banaan of een meelworm.
Minder zen als ze willen snacken met jouw ijsje of koek.

Kom eens hier met dat ijsje
Kom eens hier met dat ijsje

Lekker zen om ze op ontdekkingsreis te zien gaan.
Minder zen, als je een rat drie keer binnen 5 minuten uit de fruitschaal moet vissen.

Frodo op ontdekkingsreis
Frodo op ontdekkingsreis

Lekker zen om op de bank te zitten haken.
Minder zen als de ratten zich ermee willen bemoeien

Let me help you with that
Let me help you with that

Zen is zien hoe de ratten met elkaar aan het stoeien zijn.
Minder zen, als er gevochten en gepiept wordt.

Bring it on, bitch!
Bring it on, bitch!

Fiet fieuw!

Vroeger maakte ik het vaker mee, ik liep op straat en er werd gefloten. Meestal vanaf een steiger of een ladder. Mannen die dichterbij de grond aan het werk waren plaatsten eerder een opmerking, waar ze vast goed over nagedacht hadden en waar zijzelf en hun collega’s erg hard om moesten lachen. Het was decennia geleden, in de tijd dat ik jong, slank en best om aan te zien was, en het hoorde er een beetje bij.

Soms was ik verontwaardigd, wat dacht zo’n kerel wel, om mij te vertellen dat ik meer moest lachen? Maar op een gegeven moment droogt de aandacht op en wordt er niet meer gefloten, dan ga je het stiekem nog missen ook.

De laatste jaren kwam het nog een enkel keertje voor, maar als ik dan vrolijk reageerde, zag je de man in kwestie denken: ‘Was ik nou maar naar Specsavers gegaan!’

Vaak de 'daders'
Vaak de ‘daders’

Vandaag was het dan toch weer eens raak. Ik liep in Den Haag (Lange Poten/Plein) en een man passeerde me. En terwijl hij langs me liep, hoorde ik kusgeluidjes in mijn oor. Het kwartje viel niet gelijk, maar ineens realiseerde ik me: dat was tegen mij! Verlegenheid, verontwaardiging en nieuwsgierigheid verdrongen zich. Eigenlijk wilde ik omkijken, want wat voor man doet dat nou? Maar ik wilde hem niet ‘belonen met aandacht’ voor zijn gedrag, dus ik liep door. En ik liep me af te vragen: waaróm doet zo’n man dat?

Vreest hij geen kans te maken bij de jonge meiden die er lopen? Denkt hij daarom misschien: deze is al wat belegen en een tikkeltje te zwaar, wie weet wat het oplevert?

En wat voor reactie verwacht hij vervolgens? Dat de belegen dame zich omdraait en zegt: “nou, het lijkt me gezellig om eens nader kennis te maken, zullen we koffie gaan drinken? En als het klikt een beschuitje gaan eten?” Of dat de vrouw terug komt lopen om hem te bedanken en de hand te schudden?

Het blijft mij een raadsel. De zon scheen, de lucht was blauw en hij misschien ook, wie zal het zeggen. Maar hoe dan ook, het heeft iets opgeleverd, namelijk deze column.

Louis CK's vision
Louis CK’s vision

Update van Quibus

Vrouwtje vroeg me, of ik weer eens een stukje wilde schrijven, omdat mijn fans al zo lang niets van mij gehoord hebben. (je kunt natuurlijk altijd op mijn Facebookpagina kijken) Er zijn ontwikkelingen genoeg geweest, dus ik zal jullie weer eens op de hoogte brengen.

Ik word een dagje ouder en dat ga ik merken, maar aan de andere kant; ik ben er toch nog maar. Mijn beide broers helaas niet meer, die zijn ‘overgegaan naar gene zijde’, zeg maar. Of zoals dierenliefhebbers eufemistisch plachten te zeggen: “They crossed rainbow bridge”.

In mijn geval gaat de uitdrukking ‘Krakende wagens lopen het langst’ op. Ik heb het vaakst van iedereen een dierenarts gezien; diverse operaties en infecties achter de rug, maar ben als laatste van de drie Q-broers over.

Baasje en Vrouwtje vinden het zielig voor me, dat ik nu alleen zit. Ze hebben er goed over nagedacht en ze denken de oplossing te hebben;  ze adopteren weer 2 mannen.

Ik weet niet zozeer of ze dat nou alleen voor mij doen of stiekem ook voor zichzelf. Wordt dat wel wat, met twee van die kleine druktemakers en mijzelf? Natuurlijk, een warm bontje om tegenaan te kruipen is heerlijk en iemand die even je rug wil wassen is ook fijn, maar ze zijn wel erg beweeglijk hoor….

Het zijn overigens geen wildvreemden, ze komen van dezelfde fokker als mijn broers en ik, sterker nog, onze zus is overgrootmoeder van deze 2. Zij zijn geen broertjes, maar neefjes van elkaar. Waar we ten opzichte van elkaar in de stamboom zitten, weet ik niet precies, misschien zijn het achter-achter-achterneefjes?

Dat zijn ze dan!
Dat zijn ze dan!

Ze mogen zondag 15 mei worden opgehaald. Daarna verwacht ik de nodige kraamvisite, dat wordt gezellig.

Licht met een vlekje
Licht met een vlekje

Voorlopig zijn ze nog te klein om op internet te kunnen of te mogen, dus ik zal na de adoptie nog wel een update geven.

Donkere uitvoering
Donkere uitvoering

~~Wordt vervolgd~~