Tebbie nouw weer?

We komen thuis, ik dacht; nu lekker de kooi in, dan zoek ik mijn hangmatje op. Maar nee, er bleek een “Stappenplan voor Introductie” klaar te liggen. Wat nu weer? Het stappenplan hield in, dat we rustig aan elkaar moesten kunnen wennen, zonder vechten, zonder weglopen of negeren. Daarom werden we in een kleine kooi gezet, met weinig afleiding, want in een kleine ruimte is het lastig elkaar te negeren. Zodra we 24 uur in een kleine kooi kunnen zitten zonder te vechten en we elkaar niet meer negeren, mag de volgende stap worden ingezet.

Dat klinkt makkelijker dan het is, 24 uur zonder vechten. Want hee, ik ben dan misschien oud in rattenjaren, ik ben nog steeds een kerel en ik laat me niet de kaas van het brood eten door zo’n snotjong (hoewel we dus nooit brood met kaas krijgen). Dus de Testosteronnies maakten zich op voor een verblijf in de duna.

In het begin was hij nogal timide, onze kleine prins. Lekker rustig, dacht ik nog. Maar al snel zocht hij contact. Beetje snuffelen, stiekem tegen me aankruipen als ik lag te slapen, dat soort dingen. Nou, ik weet niet hoe u reageert als er iemand (een vreemde welteverstaan) tegen u aankruipt terwijl u lekker ligt te slapen, maar ik word er een beetje knorrig van. Dus ik heb hem een aantal keer op zijn nummer gezet. Dat gaat gepaard met veel gepiep, want het is een aansteller ook.

Maar hij blijkt onvermoeibaar. Komt steeds weer naar me toe, probeert bij me te liggen, probeert aan me te ruiken en mijn rug te wassen. Ik ben nog niet dement kleine, ik kan mezelf prima redden.

Hij wil óók uit het flesje drinken, hij wil óók uit het bakje eten. Kleine na-aper. Er ligt genoeg voer op de grond, eet dat maar op.

En manieren? Die heeft hij niet, hij poept waar hij wil, hebben ze hem niet geleerd om op de bak te gaan of zo?

En stinken! Zo hee, ik weet niet wat hij in Rotterdam te eten kreeg, maar het meurt de tent uit.

Dus de status quo is als volgt; na enkele dagen in duna, ben ik nog steeds niet zover dat ik hem helemaal vertrouw. Vrouwtje en Baasje geven geen krimp, zolang we niet lang genoeg rustig in de duna kunnen zijn en elkaar niet volledig accepteren, mogen we niet door naar de volgende stap. Ik moet zeggen, inmiddels verlang ik wel naar mijn grote kooi.

Advertenties

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: