Wie wel en wie niet?

De hashtag #Metoo, het maakt wat los. Ik heb in het openbaar niet gezegd dat het me too is gebeurd. En ik doe dat ook niet. Want stel, ik zeg me too, moet ik dan ook vertellen wat dan? Ik ben bang voor de oordelen. Ik ben bang dat mensen menen een scheidslijn te mogen aanbrengen in wat wel en wat niet onder #metoo valt. Dus stel dat ik in het openbaar zou zeggen: ja, #metoo en toen gebeurde er ‘dat’. “Ja maar, Maike, dat seksueel grensoverschrijdende gedrag is niet strafbaar bij de wet”.

Okee, maar toen ook #metoo en toen gebeurde er ‘dit’. En ‘dit’ is wel strafbaar bij de wet. “Ja maar Maike, heb je toen niet gelijk van je afgebeten? Gewoon meteen zeggen waar het op staat, dan gebeurt het niet (meer)”.

Dus waarom zou ik hardop #metoo zeggen? Ik durf het niet. Ik ga niet in het openbaar vertellen of er iets en wat er dan precies gebeurd is, omdat ik bang ben voor de oordelen van anderen.

Ik durf niet, want ik ben bang dat mensen zullen vinden dat het niet erg genoeg was.
Of wel erg genoeg, maar ik heb niet adequaat gereageerd.
Of misschien zullen ze denken dat ik die slachtofferrol wel prettig vind.
Of ze zullen denken dat ik het er misschien zelf wel naar gemaakt had.
Misschien danste ik verkeerd, lachte ik te veel, was ik te open, te spontaan, was ik naïef. Eigen schuld, dikke bult dus.

Als ik #metoo’s heb, zijn die bekend bij de mensen die me nabij zijn, die ik vertrouw en bij wie ik durf te delen. En de openbare ruimte en zeker Facebook, daar zal ik mijn verhaal (als dat er is) nooit doen.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: