Annette Heffels over Verdriet

Regelmatig lees ik stukjes die leuk, ontroerend of interessant zijn, die me raken. Meestal lees ik die stukjes voor aan huisgenoten, maar soms kom je iets tegen dat je met meer mensen wilt delen. Zoals de column van Annette Heffels* (psychologe) uit Margriet 44. Na wat inleidende zinnen over haar werkdag, schrijft zij het volgende:

Een deel van het verdriet waar ik naar luister komt van binnenuit. Dat heet een depressie. Die heeft te maken met aanleg, gewoon pech en met stofjes in de hersenen. Er zijn pillen voor die vaak werken, maar soms ook niet en er zijn therapieën die erop neerkomen dat je mensen probeert over te halen om dingen te doen die ze niet willen, omdat ze zich daar veel te ellendig voor voelen. Maar die wel helpen als ze het zouden doen: sporten, mensen zien en dingen doen die voorheen leuk waren.

Verder helpt het om te onderzoeken waar het verdriet begonnen is. Zijn er dingen misgegaan vroeger, waardoor je je angstig en onveilig of eenzaam voelde en die je ervan weerhouden om nu te durven denken dat je de moeite waard bent en dat mensen om je geven. Ten slotte kun je nagaan of al die negatieve dingen die je denkt als je depressief bent, wel kloppen of dat je er ook anders naar kunt kijken. Soms heb je wel gelijk in je sombere visie, maar dan nog kun je er beter anders over denken omdat je je dan beter voelt. Inmiddels weten we dat een gezond mens de werkelijkheid mooier maakt dan die is, terwijl depressieve mensen misschien wel realistischer denken, maar daar dus somber van worden.

Angel Of Grief, Cimitero Acattolico Roma

Angel Of Grief, Cimitero Acattolico Roma

Behalve depressies die van binnenuit komen, zijn er ook depressies die volgen op een schokkende gebeurtenis. Sommige mensen met een optimistische aard kunnen daar goed mee omgaan en herstellen zich snel, anderen lukt dat helemaal niet.Ze ervaren de wereld en de anderen niet langer als veilig en zichzelf niet langer als toegerust om het leven aan te kunnen. Ze willen zich gelukkig voelen, maar dat lukt niet en kans soms ook niet omdat verdriet bij het leven hoort. Als je je kind verliest of je geliefde, of je werk of je gezondheid, dan is dat heel heel verdrietig.

Bijna niemand ontkomt aan een groot verdriet of een lichtere variant, de teleurstelling, ook al leven we in een behoorlijk gelukkig land: er is weinig armoede, aan veel ziektes en problemen kan iets gedaan worden. Veel verdriet kan dus verholpen of voorkomen worden. Dat maakt ons overmoedig en veeleisend. We eisen geluk.Als iemand verdrietig is, krijgt hij het advies te gaan praten met een deskundige. Maar er is verdriet dat niet verholpen kan worden, slechts geaccepteerd. Een ander kan slechts troosten en dichtbij zijn. Echt treurig nis dat mensen verdriet uitbesteden aan deskundigen. We slaan misschien een keer een arm om iemand heen die verdrietig is. Dan moet het over zijn. We hebben weinig geduld met verdriet.

*Annette Heffels is psychologe, is getrouwd en heeft 3 kinderen. Ze heeft een column en een serie in Margriet en heeft diverse boeken geschreven, waaronder: – Hou je nog wel van me? – Praten met je partner – Praten met je puber – Moeders en dochters

Advertenties

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s