Moeders en zonen, zonen en moeders

Uit Libelle nr. 16, het artikel: Zonen, wat doen ze met hun moeder?

Een artikel over zonen en moeders. Dubbel interessant voor mij, aangezien ik zelf 2 zonen (en geen dochters) heb. Ik heb me altijd al (zelfs voor ik kinderen had) een ‘jongensmoeder’ gevoeld. En begreep er helemaal niets van als mensen suggereerden dat ik de 2e keer misschien teleurgesteld was, omdat ik vast een meisje had gewild. Nou, nee dus.

Hier een stuk uit het artikel. Het gaat erover, dat de band tussen moeders en zonen bijzonder (en vaak hechter) is, omdat die bevochten moet worden.

Bio-psycholoog en psychotherapeut Martine Delfos: “Een zoon reageert anders, doet anders, maakt meer lawaai, er zit een piemel aan en je weet niet hoe je die schoonmaakt. Maar je gaat die kwetsbare hulpeloze baby voeden en baden, je plakt een paar jaar later pleisters op bezeerde knieën en zo krijg je een echte relatie. Omdat die bij een zoon onverwachter is, voelt het meer als een succes. Omdat jongens minder praten is het opbouwen van die relatie een kunst. Als het lukt voelt het als een overwinning”.

En even verder in het artikel: “Vrouwen denken mannen te begrijpen en zijn teleurgesteld in de lawaaiige jongere versie. Als je partner je vertelt dat het normaal is, al dat springen en lawaai, weet je: met hem is het ook goed gekomen. Je man leert je over je zoon. En je leert je man kennen door te weten hoe hij als jongetje is geweest. De verhalen en gebruiken van vroeger laten je beter hechten. Denk dus, als je zoon de tent afbreekt niet: het is een stoornis. Verwonder je erover, probeer het te begrijpen. Daar worden alle relaties beter van.”

“Moeders zitten er meer bovenop dan vaders. Als twee jongens vechten, grijpt een vrouw in. ‘We stoeien’ roepen die jongens dan. Mannen observeren liever, die weten wat er gaande is. Ze kijken of ze het kunnen. Mannen leren jongens stoeien. Stoeien gaat om het meten wat je waard bent. Zo hebben games en oorlogje spelen ook een belangrijke functie. Het gaat niet om het schieten, ze hebben ellenlange discussies wie welke pistolen gebruikt, hoe lang je dood moet blijven liggen. Zo leren ze, hoe je te gedragen in de groep.”

Ik vind het heel herkenbaar allemaal. Mevrouw Delfos heeft het vast allemaal onderzocht, ze weet waar ze over praat, het is haar vakgebied. Alleen één ding begrijp ik niet: ik heb naar aanleiding van dit artikel geen grote commotie zien ontstaan in de vaderlandse pers. Ik heb geen woedende reacties op het werk en de uitlatingen van mevrouw Delfos zien langskomen. Heb ik niet opgelet? Mevrouw Delfos wordt (voor zover ik weet) niet algemeen verguisd. Niet dat ik haar dat toewens hoor, begrijp me goed. Maar waarom ‘komt ze hiermee weg’? Omdat ze een vrouw is? Een wetenschapster? Geen religieuze achtergrond heeft?

Want dit soort uitspraken zijn te vergelijken met de stellingen van onze vorige paus, Benedictus XVI, die hierom zo verguisd werd. Namelijk, dat een kind  idealiter een vader én een moeder heeft. Die beiden hun eigen rol spelen in de opvoeding.

Is dit meten met twee maten?

Advertenties

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s