Mensen houden van bloemen

Witte pauw in de Keukenhof

Of het waar is, dat bloemen van mensen houden, weet ik niet. Maar dat mensen van bloemen houden, dat is zeker.

Vorige week bezochten Ronald en ik, voor het eerst sinds jaren, de Keukenhof weer eens. We hebben die zaterdag heel wat foto’s gemaakt, want ‘hobbyfotograaf’ + ‘mooi onderwerp’ = ‘veel, heel veel foto’s’.

Het beviel me dermate goed in de Keukenhof, dat ik besloot om nog eens terug te gaan. Want zeg nou zelf, als er in 2 maanden per jaar 800.000 bezoekers, van over de hele wereld komen, dan moet toch iets bijzonders te zien zijn? En zeker als je praktisch ‘om de hoek’ woont, is het te gek voor woorden als je er maar eens in de paar jaar naar toe trekt.

Sinds vandaag mag ik mij dan ook de trotse bezitter van een Lentepas (abonnement) noemen.

Dat had nog wel wat voeten in de aarde. Om lange rijen te omzeilen, meldde ik me stipt om 08.00 uur bij de kassa. Op zich een prima tijdstip, alleen stond ik bij de ‘extra ingang’ en Lentepasssen zijn alleen verkrijgbaar bij de hoofdingang. Het advies: koop hier een kaartje, dan kunt u het park in, loop door naar de hoofdkassa en laat een en ander omzetten in een abonnement. Zo gezegd, zo gedaan.

Nu is het Park Keukenhof nog dusdanig groot, dat mij een flinke tippel wachtte, van de ene naar de andere ingang. En met de hete adem van bussen vol toeristen in de nek, haastte ik me van de ene naar de andere kant.

Aangekomen bij de hoofdkassa bleek het computerprogramma zodanig van slag te zijn, dat het niet eenvoudig was om mij 1-2-3 van een Lentepas te voorzien. Even overwoog de dame achter de kassa om de handdoek maar in de ring te gooien, “zal ik hem maar later maken en naar u opsturen?” Maar dat zou weer problemen opleveren en extra kosten met zich meebrengen bij mijn vertrek, dus ze besloot toch door te zetten. En met resultaat! Even later werd één prachtige Lentepas op naam van mw. Marks door het apparaat uitgespuugd.

Enfin, mevrouw Marks kon aan haar rondje Keukenhof beginnen. En als  bezitter van een Lentepas pas je je natuurlijk direct aan aan je nieuwe status. Je tempo wordt rustiger, je kunt lekker rustig wandelen, en je kijkt op een andere manier naar de bloemen. Kom je voor een eenmalig bezoek, dan probeer je wanhopig alle schoonheid in je op te zuigen, liefst met ondersteuning van vele foto’s om eventueel je geheugen nog eens op te frissen. Maar ach, Lentepas-houders kunnen elke dag teruggaan, dus die kuieren door het park.

Ik was dan ook voornemens geen foto’s te gaan maken, per slot van rekening was ik gepromoveerd van ‘Toerist’ tot “Vaste Bezoeker”. En vaste bezoekers, u raadt het al, die maken geen foto’s. Toch heb ik een uitzondering gemaakt. In een stil laantje kwam ik een prachtige witte pauw tegen. Hem heb ik vereeuwigd. Dat het om een ‘hem’ gaat is evident, want in de dierenwereld zijn de mannetjes altijd mooier uitgedost dan de vrouwtjes. Dat is eigenlijk omgekeerd evenredig aan de mensenwereld. Dus daarom prijkt er toch een mooie Keukenhof-foto aan het begin van het bericht. Mijn nieuwe vriend: Captain White Peacock.

Advertenties